Speciaal voor Neza, die een ander verhaal en een andere foto verwachtte.

Nu iets meer dan een week geleden was het 2e feest van BDSM Next, het forum waar ik met enige regelmaat rondstruin. Behalve dat ik er ondertussen een flink aantal mensen ken, en het altijd leuk is om die weer te zien, was er veel meer leuks.

Aleron had een werkweek achter de rug van zo’n 50 uur. Ik had een stuiterweek achter de rug van zo’n 100 uur. Voor het feest was ik de hele week aan het vragen en peilen geweest. Ik weet dat je nu moe bent, maar vrijdag… Nemen we spullen mee? Touw? Boeien? Zwepen? De canes? Hij hield het een beetje af. Hij wist niet hoe moe hij zou zijn, en op vrijdagavond, voor het feest, vertelde hij dat hij eigenlijk niet zo graag en public speelt.

Een beetje verslagen kleed ik me verder aan. Het hele feest, t hoeft voor mij niet zo meer. Ik had gehoopt op spelen, fijn spelen, lang spelen, in kamers die veel groter zijn dan ons kamertje en véél beter geïsoleerd. Als hij vraagt wat er aan de hand is, haal ik m’n schouders op. Vertel dat ik al de hele week wacht op de feest en dat ik *iets* nodig heb. Dat ik anders niet voor mezelf in sta, en misschien een onschuldig meisje ga verslinden. Hij grinnikt dat ik de canes maar mee moet nemen. Als ik dan wil voelen, well, dan zal hij me wel laten voelen.

Het feest was onwijs gezellig. Toen Aleron vroeg waar ik de canes had gelaten, en ze ging halen met de mededeling dat hij m’n billen wel eens feestelijk zou kleuren, moest ik lachen.
“Ik teken nooit,” zei ik stoer. En dat is ook waar - de oude cane heeft hij stukgeslagen op m’n kont, en nog geen plekje. Lachend volg ik hem naar boven.

Als hij begint, lach ik niet meer. Hij begint hard en enthousiast, en als hij vraagt hoe t gaat zeg ik eerlijk dat ik het niet lang vol ga houden als hij niet op een normaal tempo opbouwt. En ik dacht dat dat wel de bedoeling was…
Hij houdt in en bouwt op, gaat door en door en door. Ik maak geen geluid, ik maak nooit geluid. Ik ben gewend om het buurjongetje niet wakker te schreeuwen. Hij fluistert dat hij door gaat tot ik schreeuw, en ik draai koppig m’n hoofd weg. Dát gaat hem een tennisarm opleveren, denk ik opstandig.

Hoe lang hij door is gegaan, ik heb geen idee. Ik weet wel dat ik, na een tijdje, iemand hoorde huilen, met regelmatige uithalen. Volgens mij was ik t zelf. Ik weet t niet zo goed meer.
Ik weet wel dat ik op een gegeven moment het gevoel had dat er niets meer in me zat, geen geluid en geen gevoel, behalve pijn, pijn, pijn. Hij begint af te bouwen, en alles begint pas echt door te dringen.
Als hij zegt dat ik bij hem moet komen, kost het moeite om me over het bed naar hem toe te slepen. M’n spieren zijn er mee opgehouden.

Ik kleed me langzaam aan. Panty, rokje, corset. Hoge plateau-sandalen waardoor ik nog wankeler op m’n wiebelige benen sta. De trap af met één hand aan de leuning en één hand op Alerons schouder.
Onderaan de trap vragen vrienden of we al die tijd boven zijn geweest. Als ik knik, vragen ze of het wel gaat. Dapper zeg ik dat ik er al niets meer van voel. Aleron haalt uit, hard, en alles wordt zwart. Ik zak door m’n knieën en hij houdt me overeind. Tussen zijn lijf en de spijlen van de trap blijf ik halverwege hangen. Zachtjes streelt hij m’n haar, en dan pas kom ik uit de waas.
Ik teken nooit, echt niet. M’n billen gloeien en na veel voelen krijg ik er zelfs een kusje op

De volgende avond heb ik een housewarming party, waar Aleron niet bij kan zijn. Ik krijg te horen dat ik de hele avond op de grond moet zitten. Aleron laat me achter de in handen van een fantastisch goede Dominante vriend van me. Die me de hele avond op de grond houdt.

Ik teken nooit, echt niet. Maar de canes van CoachJ hebben hun werk gedaan, en m’n billen zijn, zondagmiddag als we thuis komen, bont en blauw.

Neza: deze foto is speciaal voor jou.
Voor de mensen die geen behoefte hebben mijn billen te zien: niet naar beneden scrollen!

Soms denk ik dat ik niet echt sub ben. Me niet echt overgeef en niet echt met hart en ziel wil dienen.

Soms zie ik subjes die geloven wél echt sub te zijn. De pleasers, de subs die alles voor hun Dom doen. De types die het nodig vinden om op fora topics te beginnen met titels als “Wat is er leuk aan rellen?” en “Waarom lokken sommige ’subs’ straf uit?”

Soms voel ik me er kut over dat ik niet zo ben. Zo goed en braaf en gehoorzaam. En soms vraag ik me af wat er nu precies ‘fout’ of ‘niet-subbig’ zou zijn aan mensen als ik.

Ik vecht, hemel, ik vecht. Ik verzet me, verweer me, spreek Aleron tegen en steek m’n tong uit. Ik wil bevochten worden, tijd en aandacht krijgen. Iemand die met me meegaat en me laat zien dat ik dit gevecht niet ga winnen. Ik wil overwonnen worden. Met woorden of blikken of voor mijn part een cane, ik wil weten wie de baas is, die verhouding steeds bevestigd zien, keer op keer op keer. Ik wil laten zien dat ik sterk ben, een vrouw die voor zichzelf kan zorgen!
En vooral wil ik zo graag verliezen.

Als ik verlies kan alles laten gaan. Als ik het spel niet kan winnen, als ik niet de sterkste ben, mentaal, kan ik met een gerust hart mijn hoofd in je schoot leggen en op je vertrouwen.

Eventjes. Want uiteindelijk ben ik een sterke vrouw, die voor zichzelf kan zorgen. Uiteindelijk, als ik tegen je aan ben gekropen en heb gekroeld en geknuft, stap ik weer in het leven.

Soms denk ik dat ik niet echt sub ben. Soms denk ik dat ik dat juist wél ben. Ik heb mijn onderdanigheid een veilig plek in m’n leven gegeven. Het is afgesloten, in een kasteel dat aangevallen moet worden om het vrij te laten komen. Het is veilig en buiten de slotgracht ben ik iemand die haar leven onder controle heeft.

Ik ben sterk, en als ik me overgeef betekent het iets. Misschien is dit wel het mooiste gevecht dat er is.

_______________

Na dit blogje even een belofte die vervuld moet worden. Een week of 2 geleden heeft Aleron 3 prachtige canes gekocht. Kooboo (een soort bamboe?) en enorm prettig om mee te meppen, volgens hem. In ieder geval is het nog niet gelukt om er één kapot te slaan. Als de canes zouden bevallen, zou ik even een linkje plaatsen - dus bij deze:
Canes van Coach J, te koop bij Moral Risk, een dikke aanrader! Klik op t plaatje voor de directe link naar de webshop van Moral Risk.

Soms moet je dingen uitzoeken, voor jezelf en over jezelf. Wat je wil, wat de toekomst gaat worden en gaat brengen. Soms moet je jezelf en je relatie kritisch bekijken.

Nee, we zijn niet uit elkaar! Ik hou meer van Aleron dan van wat of wie dan ook. Maar ik begin wel te merken dat ik iets heb gemist. Nu ik me veilig voel, me beter voel over mezelf, begin ik te verlangen naar ontdekken, leven. Ik hou van mannen en vrouwen en seks en knuffelen en hard spelen en strelen en plagen en, pff.
Soms weet ik niet wat ik ermee aan moet. Ik ben gelukkig, nu. Ik voel me fijn en veilig bij m’n Lief. Misschien dat het juist daardoor komt - een stabiele omgeving, iemand die er voor me is. Misschien dat ik me daarom goed genoeg voel om de wereld te willen ontdekken. Er is namelijk zó veel meer…

Aleron voelt het ook. Hij ontwikkelt, gaat dieper en verder. Hij wil hard zijn op een manier die bij mij niet lukt. Op een manier die hem niet lukt bij iemand waar hij van houdt. Het is moeilijk, zo moeilijk, en steeds lopen we erop vast. Vast op die verschillende verlangens, mijn drang om te ontdekken en verder te gaan, zijn terughoudendheid me te martelen.

Soms moet je moeilijke keuzes maken. Soms moet je samen gelukkig zijn, geven en nemen wat je wilt en kunt… en ergens een grens leggen. Ergens praten en denken en tot de conclusie komen: we zoeken naar iets wat er niet in zit, en dit maakt ons niet gelukkig. Tot de conclusie komen dat er inderdaad meer is, en het misschien tijd is om het krampachtig aan elkaar vasthouden wat los te laten. Om te accepteren hoe je zelf bent, hoe de ander is, en daar genoegen mee te nemen. Om in te zien dat je soms des te gelukkiger wordt als je elkaar loslaat. Misschien is dat liefde? Elkaar gunnen je behoeften en verlangens uit te leven, en toch steeds bij elkaar terugkomen - voldaan en verliefd?

Er loopt op het moment een prachtige dame door m’n leven. Dame, moet ik zeggen, met een Hoofdletter. Een lieve, zachtaardige, intelligente Dame die iets in mij laat kriebelen. Die me uitnodigt om in mezelf te kijken en naar haar toe te komen. Om te zoeken en te vinden en te kijken hoe diep het kan gaan en zijn. Ze steekt haar hand uit en ik kan niet anders. Ik twijfel, oh hemel ik twijfel altijd zo over dingen. Dit is m’n jeugd. M’n enige kans. Dit is een klik en iets bijzonders. Dat kans dat ik nog een keer zoiemand vind, iemand waarbij m’n hele wezen zingt…

Nee, dit is m’n kans. Dit is de stilte voor de storm en mijn sprong in het diepe.
En ik ga springen. De storm mag losbreken.

Verdorie, ik ga m’n Droomwoordenboek uit het raam gooien!
Sinds een paar weken droom ik heftig - bijna iedere nacht onthou ik wel iets, bijna iedere nacht ben ik wel een keer doodsbang. En de dingen die ik droom, die zijn in dat boek nergens terug te vinden.

Na wat geklooi online, kom ik tot de conclusie dat mijn dromen a) helpen wonden uit het verleden te verwerken, b) aangeven dat de toevoer van energie zal stoppen, of c) veroorzaakt worden door seksuele frustratie (Freud, iemand?)
Volgens mij is het allemaal bullshit. Het is te letterlijk of niet letterlijk genoeg, onpersoonlijk en tja, misschien verwacht ik te veel van een online lijstje met betekenissen.

Zodra ik m’n ogen dicht doe, komt er een man op me af. Hij heeft een litteken op z’n wang. Hij steekt zijn hand naar me uit, maar ik kan me niet bewegen. Allebei z’n handen reiken naar me. Soms schrik ik op, soms blijft hij dichterbij komen, tot zijn gezicht boven het mijne zweeft. Hij vraagt wie hij is, maar ik weet het niet. Ik zie alleen het litteken. Hij schudt zijn hoofd en verdwijnt.

Ik zit in de tram. Zo’n oude rood-witte, met rode nep-plactic-leren stoelen. Iedereen die in Den Haag woont, of er regelmatig komt, weet welke ik bedoel. Ik zit op een stoel, alleen. Voor me zie ik m’n zusje met haar vriendje, en een hele zooi vriendinnen om haar heen. Schuin achter me zit een leraar van de middelbare school. Hij praat met een advocaat van het bedrijf waar ik ooit heb gewerkt. Een meisje doet iets, iedere droom iets anders - soms trekt ze aan m’n haar, soms bijt ze me. Heel kinderachtig. De leraar roept me, en langzaam loop ik door de rijdende tram. Hij vraagt of ik dat zomaar pik, dat iemand dat doet. Ik haal m’n schouders op. De advocaat staat op en lacht naar me. Dan loopt hij weg, naar m’n zusje en haar zwerm vriendinnen. De leraar klopt naast hem op het bankje. Ik blijf staan. Hij zegt dat ik beter voor mezelf moet zorgen en staat op. Voor hij uitstapt, slaat hij me. In de tram. Als ik omlaag kijk, zie ik pas dat ik een witte blouse en een kort, zwart rokje draag.

Ik ben in een huis, soms mijn huis, soms dat van m’n moeder. Alle elektrische apparaten doen vreemd. Telefoons gaan aan en uit, computers flikkeren. Aleron roept naar me dat de tv uit moet. M’n telefoon gaat af. Het is de moeder van m’n beste vriend. Ze roept dat de stroom uit gaat vallen, en dat ik maar beter snel naar buiten kan gaan. Op de achtergrond klinkt muziek, stemmen, een feestje. Ze hangt op, voor ik kan vragen hoe het met m’n vriend gaat. Overal komen nu vonken vanaf, licht knippert, en dan wordt alles zwart.

Die man met dat litteken kan ik echt niets van maken. Het tweede stuk… tja, ik ben nooit gepest, ik ben ook niet overmatig jaloers op m’n zusje hoewel zij vrij populair. Ik ben nooit geslagen door een leraar (zucht, heb het wel geprobeerd uit te lokken) en ik heb nooit, nooit, nooit een witte blouse met een zwart rokje naar school gedragen. Daarmee vallen eigenlijk alle logische verklaringen weg.
M’n beste vriend spreek ik regelmatig, maar niet vaak. Zijn ouders ken ik eigenlijk niet zo goed - in ieder geval niet zo goed dat ze me bellen! En als de stroom hier uitvalt, komen er nooit vonken van de elektrische apparaten…
Het vreemdste is wel dat deze stukken bijna overal in terugkomen, meestal in deze volgorde. Zijn er droomduiders onder de mensen die dit lezen? Help me!

“Wanneer waren we in Elysium? Twee weken, drie?”
“Nee, joh, veel langer geleden!”
“Twee, drie maanden?”
“Nee, geen drie maanden. Dat kan niet.”
“Hm… Hoe dan ook [hij draait zich naar de visite] dat is voorbij Gent, en we hebben heen en terug op één tank gereden!”

Mijn aandacht dwaalt af. Auto’s, tja. Elysium zou een leuker onderwerp zijn. Wanneer zijn we nou precies gegaan?

Vanmorgen opende ik m’n blog, om de datum boven m’n post te lezen. En zag dat het vorig jaar was - eind november. Jemig, al die tijd heb ik niets geschreven. Het is zo snel gegaan!

Vanmorgen opende ik CollarMe, en zag een hoop berichtjes staan die al veel eerder een reply verdienden. Sommige van kennissen die me een fijn 2009 wensten, sommige van online vrienden die vroegen of ik nog wel eens online was, sommige van mensen die ik net leerde kennen maar die op gegeven moment geen berichtje meer terug kregen.

De grote verdwijntruc. Grappig, vorige jaar rond dezelfde tijd had ik ook een ‘computer-schuine-streep-bdsm-dip’ en heb ik geen pc aangeraakt, geen spel gespeeld en ben ik twee weken voornamelijk thuis geweest, bij m’n moeder.  Alleen heeft het dit jaar veel langer geduurd.
Misschien is de vakantie rondom kerst en oud&nieuw een moment van bezinning. Tot rust komen. Een moment van bij jezelf blijven, zoals je ‘in het echt’ bent.
Mensen die mij als vriendin kennen, hebben me niet gemist. Als dochter was ik aanwezig en als vriendinnetje-van ook. En die mensen kennen mij ook als subje - bij die naam of alleen in een samenspel van kleine kenmerken - maar vooral als méér dan dat. Ze accepteren al mijn eigenschappen, en zij zijn de spil van mijn leven.

Hoe dan ook, net als vorig jaar heb ik m’n haar laten knippen, m’n huis opgeruimd en ben ik, geloof ik, weer over de dip heen. Klaar voor de rest van de wereld, klaar voor een nieuw jaar

Iedereen die hier langs is geweest en langs komt: het spijt me dat het hier zo lang stil is geweest. Maar ik ben terug! En ik hoop dat we, allemaal en samen, een geweldig jaar tegemoet gaan.