De Vlam
Posted in Overgave by: kaiaIn mij brand een vlam.
Hoe graag ik het ook niet wil voelen, en hoe vaak ik de vlam ook doof, iets in mijn binnenste blijft smeulen. Een tinteling, een warmte, een knagende belofte.
Een vonk, nieuw vuur.
De vlam hoort bij mij.
Het is koud, mijn handen trillen, maar mijn hart staat in brand. Het vuur is opgelaaid.
Jouw hand ligt over mijn mond. Mijn hoofd achterover, een hand in m’n haar.
Mijn knieën klappen dubbel. Ik kan niet rechtop blijven staan. Ik kan niet, ik wil niet, ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan.
Snel blaas ik de vlam uit.
Ik voel me een prooi. Je cirkelt om mijn vlam heen als een roofdier en port het vuur op. Als droge takke schiet mijn lijf in brand. Alles gaat snel en sneller en ongecontroleerd en ik wil dat het doorgaat maar ik moet het stoppen. Oh, hemel, ik weet niet hoe.
Hoe moet je je laten verslinden?
Hoe kun je je overgeven aan het vuur?
Hoe weet je wat er, achteraf, overblijft?
Hoe lang brand ik, voordat ik opgebrand ben?
In mij brand een vlam.
Een vlam die me langzaam verslindt.
Een vlam die ik niet kan doven.
Ik ben zo bang voor vuur.
April 5th, 2010 at 21:17
Er komt een dag dat je niet meer bang bent voor die vlam. Die angst voor vuur is moeilijk, vervelend, vermoeiend, maar anderzijds ook zeer gezond.
Het kost tijd meis, soms verdomd veel tijd. Geef jezelf die tijd en gun jezelf die tijd. Er komt een dag en dan zul je dat vuur omarmen. Omdat je niet anders meer kan, omdat je niet anders meer wil, omdat je het zat bent, jezelf zat bent en jezelf zoveel meer gunt dan angst voor vuur.
Even vanuit mezelf sprekend: ik kon het pas omarmen nadat ik het eerst volledig los had gelaten. Een volledig vanilla bestaan zoals je weet. Dat loslaten was nodig, door loslaten en er niet meer mee bezig zijn verdween de angst en kon ik omarmen waar ik al zolang naar verlangde, naar hunkerde, naar wat ik nodig had om te kunnen zijn wie ik ben.
Je weet nooit wat er achteraf overblijft en door je angsten heen gaan, of ze loslaten en al het andere moois omarmen geeft geen garanties voor de toekomst. Het geeft slechts garantie voor het hier en nu en het maakt dat je gelukkig zult zijn in het hier en nu.
April 20th, 2010 at 22:34
Met vertrouwen meissie.
Prachtig geschreven, ben blij wat van je te lezen.. *knuf*
April 22nd, 2010 at 19:54
Ik denk dat je idd de tijd moet nemen om alles op zijn plaats te laten vallen.
De antwoorden komen wel .. zonder de boel te forceren.
D.
April 30th, 2010 at 23:34
@ Collared 4life: dit éne zinnetje, “je weet nooit wat er achteraf overblijft”, ik denk dat je daar precies te pakken hebt waar mijn angst zit. Ben ik nog wel sterk als ik dit omarm? Kan ik nog wel voor mezelf zorgen als ik mezelf zo afhankelijk maak? Is het sowieso wel een slim plan om zo diep te gaan? Nu én voor de toekomst?
Misschien komt het wel als ik het laat rusten. Misschien komt het wel als ik er echt klaar voor ben. Maar moet ik tot die tijd dan afwachten? Jemig, ik ben niet zo geduldig!
Dankje voor je prachtige reactie meis.
@ neza: het is ook goed om iets van jou te lezen! Dankjewel voor je complimentje lieverd
@ Dryade: het forceren is, jammer genoeg, makkelijker dan geduldig wachten. Het wachten geeft mij zo’n gevoel van onzekerheid en machteloosheid - vreselijk, vind ik dat. Ik ben meer van de praktische aanpak. Maar uiteindelijk heb je gelijk; niet alles is praktisch aan te pakken, en soms is geduldig zijn de beste oplossing…
May 1st, 2010 at 14:37
Ik denk dat als je durft te omarmen dat je sterker bent dan je nu bent. (ik weet dat iedereen anders is, maar voor mij werkt het zo) Toegeven aan en je laten leiden omdat je dat wilt en omdat je dat bent is sterk en niet zwak, al voelt het soms niet zo.
Natuurlijk kan je nog voor jezelf zorgen als het echt moet….is dat niet onze menselijke drang om te overleven, koste wat kost? Of het slim is om zo diep te gaan, dat antwoord zul je vooraf niet vinden. Dat antwoord vind je alleen door trial and error.