Ik zit hier met een leeg schermpje voor me, al een paar minuten. Ondertussen speel ik met de ring van m’n collar. M’n collar.
Hij is mooi, hij is zó vreselijk mooi. De hele avond was prachtig. Het verslag staat op het blog van Aleron, en ik moet eerlijk zeggen dat ik het zelf niet zo zou kunnen beschrijven. De hele avond was ik met m’n hoofd in te wolken, toen ik de roos kreeg bleef ik zelfs vrolijk zitten.

De muziek, oh dat prachtige liedje met die mooie tekst. Alerons armen om me heen en z’n handen door m’n haar.
Alerons praatje over de appeltaart die ik de eerste ontmoeting zou komen eten. Onze schommelingen, onze twijfels, ons pad naar juist die avond toe. Ik zie zijn tranen en denk aan Sandra, die zei dat m’n mascara uit zou lopen als ik zou huilen, en dat wil ik niet. Ik wil mooi zijn vanavond, voor m’n Lief.
Op m’n knieën op een kleedje, Alerons handen, weer in m’n haar, de collar om m’n nek. Zijn trillende handen, zijn trillende been waar ik m’n hand op leg. Waar ik me aan vastklamp terwijl hij de collar sluit.
Het tweede liedje, dat ik hem stuurde toen hij een week in Duitsland zat, en we iedere avond huilend aan de telefoon hingen. We werden zo gek zonder elkaar, dat we een familielid van mij hebben laten overlijden (sorry oma) zodat hij een reden had om 2 dagen eerder terug te komen.
De rozen, die we aan elkaar geven en tegen ons aandrukken. Mijn Lief die dit allemaal geregeld heeft, in tranen, mijn handen op z’n wangen.
De mensen, onze lieve vrienden, alle knuffels en felicitaties, en bij sommigen zelfs tranen. De vragen of m’n zenuwen nu minder waren, waarop ik alleen maar kon zeggen: “Het is nu nog erger. Nu begint het pas.”
De waas, terwijl ik cadeautjes uitpakte. Ik voelde me, en voel me nogsteeds, buitensporig verwend
Niet alleen een prachtige collar, maar ook een lieve Vriend, geweldige vrienden én cadeautjes. Een tijdje heb ik op de bank gezeten, handjes vastgehouden met vriendinnetjes, genietend van het moment.

Maar uiteindelijk was het een fééstje, en nadat Aleron en een lieve vriendin de meeste hapjes klaar gemaakt hadden, was het echt tijd om eens naar de keuken te gaan en eieren te pellen.

Er was een magische sfeer. Ik voel me mooi en bijzonder en geliefd, op alle mogelijke manieren.
Het was fijn, spannend, intiem en zo veel meer.
Hier droomde ik van, maar het overtrof alle dromen.

Voor Aleron en iedereen die er was: bedankt.
Bedankt voor de cadeautjes, maar nog meer voor het feit dat jullie er wilden zijn en dit wilden delen. Bedankt voor jullie gezelschap en vriendschap.

Bedankt

This entry was posted on Sunday, July 19th, 2009 at 20:13 and is filed under Verslagen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.