Ondertussen al een paar weken geleden, maar dit verslagje vond ik ergens in een gedeelde map. Het was een mooi spel

________________

Stil maak ik het bed op en ergens hoop ik dat je nog lang onder de douche blijft. Nog heel even rust en hoofd omzetten. Nog heel even gedachten stoppen enzo.

Uiteindelijk kom je toch onder de douche vandaan. ‘t Is niet goed, ik moet je eikel kussen. Dat kun je op dat moment écht vergeten, en gelukkig merk je dat zelf ook. Touw ligt overal door de slaapkamer - waarom ben je niet zuiniger op die mooie spullen? Ergernis, misschien wel omdat het touw te lang al niet gebruikt is voor mijn gevoel.

Op bed in nadu en je komt dichterbij, treitert me door in m’n tepels te knijpen en aan m’n clit te voelen. Als je de canes wil pakken, hou ik je tegen. Deze houding is er niet één die ik lang vol kan houden.

Liggen dan maar, liggen en aaien en zoenen. Dat is fijn, rustig. Op die manier jouw handen over me heen voelen, maakt dat ik me mooi voel. Des te meer van jou en voor jou. Het maakt me opgewonden en klein, bemind. Ik vind het fijn als je op die manier aandacht aan me geeft, me in de stemming brengt en bezit. Mijn hele zijn richt zich op je hand, je hand over m’n buik en m’n dijen en tussen m’n benen. Je maakt er een opmerking over, maar belooft me niets te zullen vragen.

Je haalt de canes tevoorschijn. Het opwarmen is een beetje erg weinig, erg snel, en ik heb het idee dat dat opzettelijk is. Je wil blauwe plekken maken. Ik vind het oké, je mag me tekenen. Zachtjes, wel, alsjeblieft. Je slaat hard, heel hard, en ik moet vragen, stoppen. Je zegt dat dat goed is, maar het voelt fout. Je lokt het uit, doet het erom, maar het voelt zo vreselijk verkeerd om stop te zeggen. Een paar minuten later is de pijn gezakt en kán ik weer, voor m’n gevoel kwam het stop dan te vroeg.

Ik ben in de war als je me begint te neuken. Neuken, slaan met de cane, neuken, slaan. Alles tintelt, je slaat hard en stoot hard. Ik kruip langzaam naar voor maar je houdt me tegen. Alles is glibberig en nat en iedere keer dat je uit me schiet, sla je me harder. Ik huil, maar ik huil vooral als je achter me weggaat. Als je me zo gebruikt, voel ik me van jou.

Je slaat harder, en weer moet ik eigenlijk stop zeggen. De frustratie is enorm en ik bijt op m’n kiezen, op het kussen, ik sla met m’n vuisten en huil, onregelmatig en jammerend. Je blijft doorgaan, en eigenlijk vind ik het stiekem wel fijn. Heel ver ergens van binnen vind ik het fijn als je geen medelijden toont. Soms is het gewoon zo gruwelijk fijn om kapot te gaan van de pijn.

Strelen en aaien en neuken, hard en nog harder, pijnlijk en des te fijner. Het duurt eeuwen en je zoent me. Dat is fijn, geruststellend, jouw gewicht op me, je kus op m’n voorhoofd.
Je komt klaar en helpt me met de vibs. Eigenlijk is het al niet meer nodig - ik ben zo ver weg, het is al bijna te veel. Het gaat snel en alles draait rond. Ergens moet ik stop hebben gezegd. Uit bed zijn gestrompeld en naar het toilet, en daarna tegen je aangekropen. Ik vind het oneindig veilig, tegen je aan, met twee armen om me heen en een hand in m’n haar. Dat is wat ik zou graag wil, bij je zijn, niet lichamelijk maar in je hoofd en in je hart tegen je aan liggen.

Heel even heb ik het idee dat we één lijf hebben. En dat is heerlijk.

This entry was posted on Friday, July 17th, 2009 at 10:49 and is filed under Verslagen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.