But they weren’t there beneath your stare,
And they weren’t stripped ’till they were bare of
Any bindings from the world outside that room.
And they weren’t taken by the hand
And led through fields of naked land
Where any pre-conceived ideas were blown away.
So I couldn’t say “no”.

Missy Higgins - They Weren’t There

Normaal doe ik niet aan songteksten op m’n blog. Ik wil zelf schrijven - daar is dit ding toch voor? Maar eerlijk is eerlijk, de laatste tijd wordt er bar weinig geschreven. Het leven gaat keihard door en ik sta af en toe even te kijken waar de tijd in hemelsnaam naartoe verdwijnt. Waar ik de tijd vandaan moet halen.

Ik ben iemand die het heel moeilijk vindt om zich over te geven. Ik ga de discussie aan, pak de milimeter ruimte die ik krijg en wring er een paar extra vingertjes tussen. Ik heb m’n hele leven precies kunnen doen waar ik zin in had - en dat is nu juist wat ik zo haat. Toch doe ik het. Steeds opnieuw.

Het gebeurt zo gemakkelijk. Op een dag keken Aleron en ik elkaar aan en beseften we dat er eigenlijk geen D/s meer was. En, vooral, dat we dat allebei wél willen. Hij weet niet wat hij met me aan moet, en bij gebrek aan leiding maak ik me sterker en sterker. Onzekerheid, bij hem én bij mij. Hij weet niet hoe hij me moet bereiken. Ik begrijp niet waarom hij me m’n gang laat gaan. Hij ziet het verder en verder doorschieten. Ik voel me minder en minder ‘mezelf’. Ik kan niet in een ‘gewone relatie’ leven.
Opeens drong het door - ik ga hier aan onderdoor. Wat zo mooi was, was bijna weg. En ik heb het nodig.  Ik stuiterde van de muren en was niet te genieten. Huilend en pratend en nog harder huilend. Uitleggend dat ik het gevoel begraven heb, omdat ik sterk moest zijn. Gravend en zoekend en pratend.

Soms vraag ik me af waarom ik mezelf dit aandoe. Deze ups en downs. Soms vraag ik me af waarom liefde niet genoeg is en waarom ik het zo nodig heb om met macht te spelen. Dan denk ik, ‘Hou er toch mee op. Je bent nog jong - dit kun je later makkelijk onder ‘jeugdfoutjes’ schuiven.’ Maar ik kan het niet. Het gevoel is er, en ik kan me er niet eeuwig tegen verzetten.

Dus, heel langzaam, hebben we de verhouding weer ‘omgedraaid’. Heel langzaam word ik rustiger, minder cynisch en minder bitcherig-in-het-algemeen. Ik krijg meer energie, voel me een compleet mens.
En toch, toch zit ergens nog verzet. Ik ben zo doodsbang om kwetsbaar te zijn, maar als ik niet onderdanig ben, ben ik ongelukkig. Dus spring ik van de ene voet op de andere, in een poging een balans te vinden.

En soms vraag ik me af of die balans wel bestaat.