Soms moet je dingen uitzoeken, voor jezelf en over jezelf. Wat je wil, wat de toekomst gaat worden en gaat brengen. Soms moet je jezelf en je relatie kritisch bekijken.

Nee, we zijn niet uit elkaar! Ik hou meer van Aleron dan van wat of wie dan ook. Maar ik begin wel te merken dat ik iets heb gemist. Nu ik me veilig voel, me beter voel over mezelf, begin ik te verlangen naar ontdekken, leven. Ik hou van mannen en vrouwen en seks en knuffelen en hard spelen en strelen en plagen en, pff.
Soms weet ik niet wat ik ermee aan moet. Ik ben gelukkig, nu. Ik voel me fijn en veilig bij m’n Lief. Misschien dat het juist daardoor komt - een stabiele omgeving, iemand die er voor me is. Misschien dat ik me daarom goed genoeg voel om de wereld te willen ontdekken. Er is namelijk zó veel meer…

Aleron voelt het ook. Hij ontwikkelt, gaat dieper en verder. Hij wil hard zijn op een manier die bij mij niet lukt. Op een manier die hem niet lukt bij iemand waar hij van houdt. Het is moeilijk, zo moeilijk, en steeds lopen we erop vast. Vast op die verschillende verlangens, mijn drang om te ontdekken en verder te gaan, zijn terughoudendheid me te martelen.

Soms moet je moeilijke keuzes maken. Soms moet je samen gelukkig zijn, geven en nemen wat je wilt en kunt… en ergens een grens leggen. Ergens praten en denken en tot de conclusie komen: we zoeken naar iets wat er niet in zit, en dit maakt ons niet gelukkig. Tot de conclusie komen dat er inderdaad meer is, en het misschien tijd is om het krampachtig aan elkaar vasthouden wat los te laten. Om te accepteren hoe je zelf bent, hoe de ander is, en daar genoegen mee te nemen. Om in te zien dat je soms des te gelukkiger wordt als je elkaar loslaat. Misschien is dat liefde? Elkaar gunnen je behoeften en verlangens uit te leven, en toch steeds bij elkaar terugkomen - voldaan en verliefd?

Er loopt op het moment een prachtige dame door m’n leven. Dame, moet ik zeggen, met een Hoofdletter. Een lieve, zachtaardige, intelligente Dame die iets in mij laat kriebelen. Die me uitnodigt om in mezelf te kijken en naar haar toe te komen. Om te zoeken en te vinden en te kijken hoe diep het kan gaan en zijn. Ze steekt haar hand uit en ik kan niet anders. Ik twijfel, oh hemel ik twijfel altijd zo over dingen. Dit is m’n jeugd. M’n enige kans. Dit is een klik en iets bijzonders. Dat kans dat ik nog een keer zoiemand vind, iemand waarbij m’n hele wezen zingt…

Nee, dit is m’n kans. Dit is de stilte voor de storm en mijn sprong in het diepe.
En ik ga springen. De storm mag losbreken.