Verdorie, ik ga m’n Droomwoordenboek uit het raam gooien!
Sinds een paar weken droom ik heftig - bijna iedere nacht onthou ik wel iets, bijna iedere nacht ben ik wel een keer doodsbang. En de dingen die ik droom, die zijn in dat boek nergens terug te vinden.

Na wat geklooi online, kom ik tot de conclusie dat mijn dromen a) helpen wonden uit het verleden te verwerken, b) aangeven dat de toevoer van energie zal stoppen, of c) veroorzaakt worden door seksuele frustratie (Freud, iemand?)
Volgens mij is het allemaal bullshit. Het is te letterlijk of niet letterlijk genoeg, onpersoonlijk en tja, misschien verwacht ik te veel van een online lijstje met betekenissen.

Zodra ik m’n ogen dicht doe, komt er een man op me af. Hij heeft een litteken op z’n wang. Hij steekt zijn hand naar me uit, maar ik kan me niet bewegen. Allebei z’n handen reiken naar me. Soms schrik ik op, soms blijft hij dichterbij komen, tot zijn gezicht boven het mijne zweeft. Hij vraagt wie hij is, maar ik weet het niet. Ik zie alleen het litteken. Hij schudt zijn hoofd en verdwijnt.

Ik zit in de tram. Zo’n oude rood-witte, met rode nep-plactic-leren stoelen. Iedereen die in Den Haag woont, of er regelmatig komt, weet welke ik bedoel. Ik zit op een stoel, alleen. Voor me zie ik m’n zusje met haar vriendje, en een hele zooi vriendinnen om haar heen. Schuin achter me zit een leraar van de middelbare school. Hij praat met een advocaat van het bedrijf waar ik ooit heb gewerkt. Een meisje doet iets, iedere droom iets anders - soms trekt ze aan m’n haar, soms bijt ze me. Heel kinderachtig. De leraar roept me, en langzaam loop ik door de rijdende tram. Hij vraagt of ik dat zomaar pik, dat iemand dat doet. Ik haal m’n schouders op. De advocaat staat op en lacht naar me. Dan loopt hij weg, naar m’n zusje en haar zwerm vriendinnen. De leraar klopt naast hem op het bankje. Ik blijf staan. Hij zegt dat ik beter voor mezelf moet zorgen en staat op. Voor hij uitstapt, slaat hij me. In de tram. Als ik omlaag kijk, zie ik pas dat ik een witte blouse en een kort, zwart rokje draag.

Ik ben in een huis, soms mijn huis, soms dat van m’n moeder. Alle elektrische apparaten doen vreemd. Telefoons gaan aan en uit, computers flikkeren. Aleron roept naar me dat de tv uit moet. M’n telefoon gaat af. Het is de moeder van m’n beste vriend. Ze roept dat de stroom uit gaat vallen, en dat ik maar beter snel naar buiten kan gaan. Op de achtergrond klinkt muziek, stemmen, een feestje. Ze hangt op, voor ik kan vragen hoe het met m’n vriend gaat. Overal komen nu vonken vanaf, licht knippert, en dan wordt alles zwart.

Die man met dat litteken kan ik echt niets van maken. Het tweede stuk… tja, ik ben nooit gepest, ik ben ook niet overmatig jaloers op m’n zusje hoewel zij vrij populair. Ik ben nooit geslagen door een leraar (zucht, heb het wel geprobeerd uit te lokken) en ik heb nooit, nooit, nooit een witte blouse met een zwart rokje naar school gedragen. Daarmee vallen eigenlijk alle logische verklaringen weg.
M’n beste vriend spreek ik regelmatig, maar niet vaak. Zijn ouders ken ik eigenlijk niet zo goed - in ieder geval niet zo goed dat ze me bellen! En als de stroom hier uitvalt, komen er nooit vonken van de elektrische apparaten…
Het vreemdste is wel dat deze stukken bijna overal in terugkomen, meestal in deze volgorde. Zijn er droomduiders onder de mensen die dit lezen? Help me!

“Wanneer waren we in Elysium? Twee weken, drie?”
“Nee, joh, veel langer geleden!”
“Twee, drie maanden?”
“Nee, geen drie maanden. Dat kan niet.”
“Hm… Hoe dan ook [hij draait zich naar de visite] dat is voorbij Gent, en we hebben heen en terug op één tank gereden!”

Mijn aandacht dwaalt af. Auto’s, tja. Elysium zou een leuker onderwerp zijn. Wanneer zijn we nou precies gegaan?

Vanmorgen opende ik m’n blog, om de datum boven m’n post te lezen. En zag dat het vorig jaar was - eind november. Jemig, al die tijd heb ik niets geschreven. Het is zo snel gegaan!

Vanmorgen opende ik CollarMe, en zag een hoop berichtjes staan die al veel eerder een reply verdienden. Sommige van kennissen die me een fijn 2009 wensten, sommige van online vrienden die vroegen of ik nog wel eens online was, sommige van mensen die ik net leerde kennen maar die op gegeven moment geen berichtje meer terug kregen.

De grote verdwijntruc. Grappig, vorige jaar rond dezelfde tijd had ik ook een ‘computer-schuine-streep-bdsm-dip’ en heb ik geen pc aangeraakt, geen spel gespeeld en ben ik twee weken voornamelijk thuis geweest, bij m’n moeder.  Alleen heeft het dit jaar veel langer geduurd.
Misschien is de vakantie rondom kerst en oud&nieuw een moment van bezinning. Tot rust komen. Een moment van bij jezelf blijven, zoals je ‘in het echt’ bent.
Mensen die mij als vriendin kennen, hebben me niet gemist. Als dochter was ik aanwezig en als vriendinnetje-van ook. En die mensen kennen mij ook als subje - bij die naam of alleen in een samenspel van kleine kenmerken - maar vooral als méér dan dat. Ze accepteren al mijn eigenschappen, en zij zijn de spil van mijn leven.

Hoe dan ook, net als vorig jaar heb ik m’n haar laten knippen, m’n huis opgeruimd en ben ik, geloof ik, weer over de dip heen. Klaar voor de rest van de wereld, klaar voor een nieuw jaar

Iedereen die hier langs is geweest en langs komt: het spijt me dat het hier zo lang stil is geweest. Maar ik ben terug! En ik hoop dat we, allemaal en samen, een geweldig jaar tegemoet gaan.