Hoe veel er kan gebeuren in korte tijd…

Angst maakt sterk, zo sterk. Angst maakt mij een zelfstandig, verantwoordelijk mens. Angst laat mij wanhopig de controle vasthouden en mijn leven inrichten - en dat van Aleron ook, als ik even de kans krijg. Angst weerhoudt mij ervan me over te geven. En jammer genoeg ben ik een vrij angstig persoon.

Ik schreef Weapon over anderen, maar het ging ook heel erg over mijzelf en mijn angsten. De angst gekwetst te worden op een moment dat ik mezelf toe laat kwetsbaar te zijn. De angst vreemd gevonden te worden, uitgelachen zelfs. De angst niet begrepen te worden. De wereld, en zeker ‘dit wereldje’, kan keihard zijn. Ik ben daar niet voor gemaakt…

Zo wordt klein durven zijn een steeds hogere drempel - en bloggen ook.

Vrijdag hoorde ik tijdens een werkgroep dat ik zelfverzekerd overkom. Als iemand die zich op haar gemak voelt bij anderen, iemand die makkelijk contacten maakt. Iemand die heel goed in staat is de controle over haar leven te houden. Ze wisten niet dat op dat moment mijn telefoon afging, en mijn Meester de controle afpakte. Voor het eerst in heel lange tijd. Met een gespannen gevoel ging ik naar huis. Ik kreeg een uur de tijd om m’n spullen in orde te maken

De rit duurde lang, echt lang. Ik hou van autorijden, maar alleen als ik geen kaart hoef te lezen en gewoon kan staren, zingen en slapen. Langzaamaan begonnen de zenuwen steeds erger te worden. Wat had hij in hemelsnaam gepland, dan?

Elysium. Een mooi gebouw, echt prachtig, met geschilderd houtwerk en een heerlijke ouderwetse sfeer. Toen we binnenkwamen was ik verbaasd. Edge deed open; ik kende Edge! Ook ongeduldje bleek een lieve dame te zijn. Het gebouw was niet wat ik verwacht had, maar het had een warmte die ik in andere gelegenheden mis. Een soort huiselijkheid. Langzaam werd ik rustiger.
Er was nog een heer, die even na ons binnenkwam en aan de bar ging zitten. Later bij ons viertjes in een gezellig zitje. Ik was al vrij ver ‘weg’, herinner me weinig van de gesprekken. Alleen dat het voor een Nederlander onmogelijk is om West-Vlaams te verstaan. Iets aan de sfeer maakte dat ik nog liever wilde spelen dan daarvoor.

Elysium. Een kleine rondleiding, een mooi gebouw. Ingericht, netjes. Voor BDSM’ers, met allerlei apparaten, en toch niet op een manier die weerstand opwekt. Het liefst wilde ik alle kamers uitproberen. Uren en uren lang. Maar we bleken 3 uur in één kamer te blijven…
In de Gothic-kamer staat een spankingbankje met ogen in het frame. Aleron’s oog was er al eerder op gevallen, bij kennissen. Het verbaasde me niet dat ik daarop moest gaan liggen. Kaarsjes aan, lampje aan. Het verbaasde me wel dat hij touw uit de tas pakte en me op het bankje vastbond. Armen, benen. Ik loop toch nooit weg? Ik doe nooit pogingen te vluchten! Was dat nou nodig?
Hij liep om me heen. Vertelde me dat hij wist dat touwtjes me klein maken. Hij had gelijk, dat wel. Alleen zo liggen begon me al klein te laten voelen. Kwetsbaar. Hij aaide met de canes - de oude van Pluu, dun en venijnig, en de nieuwe die hij net aangeschaft had, een stuk dikker en minder flexibel. Dat is fijn, canes kan ik goed hebben, zeker na een beetje opwarming. En hij warmde op, heel langzaam en lang.
Al heel snel kwamen de tranen, achter elkaar. Nee, het deed geen pijn. Toen nog niet. Maar hij ging door, harder en harder, tot het niet meer harder kon. Ik voelde de zachte zweep over m’n rug, hij haalde keihard uit en ik denk dat ik eindelijk, eindelijk, geluid maakte. Nog een keer en nog een keer, over m’n billen die al zo brandden. Hij kwam bij me staan, zoende en aaide me, en vroeg of het nog goed ging. Of hij harder kon slaan. Het enige dat ik nog kon zeggen was, “Ik weet het niet… ik weet het niet meer. Doe maar, doe maar gewoon.”
Ik heb geen idee hoe lang het duurde. Er was een soort rust en berusting waar ik al heel lang naar op zoek ben. Van hem hoorde ik later dat we zo’n 3 uur boven zijn geweest. Ik wist het niet meer. Hij sloeg met paddles en de plak, allerlei zwepen en de canes. Hij maakte me los en ik moest me omdraaien op het bankje, op m’n rug. M’n heerlijke, heerlijke vib had hij meegenomen. Oww, oww fijn. Tot ik niet meer kon bewegen. M’n spieren konden niet meer. Alles hield op te bestaan.
Hij ging zitten, wees naar de grond tussen zijn knieën. Hij troostte me, hield m’n hoofd vast, aaide m’n haar. Tot ik stopte met huilen. Hij vroeg of ik zijn collar wilde, het weer wilde proberen. Iets in mij werd boos, maar ik was te moe, te leeg. Hoe kon hij dat nou vragen? Daar wacht ik toch al anderhalf jaar op?
Met m’n handen op zijn benen kon ik opstaan, wankel en doodmoe. Aankleden duurde uren, en volgens mij heb ik er een kwartier over gedaan om de trap af te komen. De helft weet ik niet meer. We doken in een zitje en hebben nog een tijd gekletst met een ander stel, maar ik was er niet helemaal bij. Alles was nog wazig. Rond 4 uur sliepen we - in bed, dicht tegen hem aan, en gelukkig niet in de kooi onder het bed.

Iets in mij is wakker gemaakt, hoewel ik terug in de auto geslapen heb. Ik ben moe, zo moe. Nog nooit ben ik zo moe geweest als toen, en het is nog niet weg. Het is een soort leegte, een soort zijn, een soort naspacen. Een soort rust.

Lieve Aleron, hier heb je het verslag dat je zo graag wilde. De details kan ik niet uitschrijven - ik kan ze simpelweg niet meer terughalen. Volgens mij zijn er een heleboel circuitjes doorgebrand die avond. Ik weet het niet, nogsteeds niet. Het was goed. Het was wat ik nodig had.

Lieve iedereen die meeleest, ik blijf bloggen, natuurlijk! Ik ben trots op deze plek, en wil hem graag houden. Soms zit ik in de knoop met hoe persoonlijk ik hier kan worden om het veilig te houden, hoe persoonlijk ik moet worden om het interessant te houden, zowel om te schrijven als te lezen. Maar iedere keer kom ik hier toch terug. Ik kan niet zonder schrijven.
Maar een berichtje dat je meeleest wordt gewaardeerd - als is het maar een “Hoi, ik zwerf hier soms rond, dat je het even weet!”

Het is iets dat veel mensen doen, maar het lijkt of het in ‘dit wereldje’ veel vaker voorkomt dan normaal.

Here by my side, you are destruction

Mensen die elkaar vertrouwen, die elkaar tot in het diepst van hun ziel kennen. Elkaar hun ultieme vertrouwen schenken.

And you give in; And you give out

Totdat het over is. En dan… gebruiken ze die kennis tegen elkaar.

How it makes you a weapon

Het maakt me onzeker, en het doet me pijn. Ik heb het in meerdere gevallen van dichtbij meegemaakt. Het is zonde, en het is angstaanjagend.
Het maakt dat ik soms niets met ‘het wereldje’ te maken wil hebben, waar iedereen wel iets over een ander weet. Iets dat iemand kapot kan maken.

In de BDSM, waar praten zo belangrijk is, en waar openheid en eerlijkheid zó zeldzaam zijn, lijkt het alsof niets veilig en heilig is.
Wat verdrietig dat mensen zo met elkaar om kunnen gaan…

Het allerergste vind ik zelf nog, dat ik soms wel wil schrijven, maar niet durf. Omdat ik niet weet wie het zal zien, en waar het terecht kan komen. En vooral: wie het ooit eens tegen mij kan gebruiken.

Careful, be careful; This is where the world drops off

Vandaar dat het soms eventjes stil is, hier.