Zaterdagavond kwam Lotje naar Den Haag. Lotje is het meisje waar Aleron en ik mee spelen, sinds 3 weekjes. Een meisje waar ik lekker mee kan kletsen en waar ik lekker mee kan klieren. Een écht, écht onderdanig meisje, met ondeugende ogen en een lieve, zachte uitstraling.
En hoewel ik écht geen Dominant botje in m’n lijf heb, heb ik wel een zeer creatieve inslag en een rijke fantasie. Ik droom er van meisjes vast te binden. Al tijden.

Ik droom van ingewikkelde bondages, een zacht lijf in touw gewikkeld. Een meisje dat haar best moet doen om het vol te houden, en uiteindelijk wegzakt naar een hele verre, mooie plek. Een sub, die zich over durft te geven aan degene die haar knoopt, en de touwen vertrouwt.

Afgelopen weekend heb ik m’n eerste bondages gemaakt. Borstbondages, armbondages. Drukpunten zoeken, druk verdelen. Als ik iets doe, doe ik het volledig, vol overgave. Duw ik m’n vingers tussen de touwen en trek ik er aan, om te kijken of alles even strak zit. Ben ik helemaal geconcentreerd.

Lotje lacht, haar hoofd omlaag en omhoog kijkend door haar pony, verlegen. Er ligt een hele diepe schittering in haar ogen. Even ben ik de weg kwijt. Waar moest dat touw nou heen? Een glimlach trekt haar mondhoeken een klein beetje omhoog. Ze vindt het leuk! Snel ga ik verder met knopen.

Aan het borstharnas knoop ik nog een touw. Vast aan een ketting, aan de ogen in de muur die het gewicht van kleine Lotje makkelijk kunnen dragen, hoe ze ook spartelt. Ze staat, vast, kan geen kant op. Aleron heeft ideeën en knoopt verder. Handen, voeten. Ik wrijf haar haren uit haar gezicht. Ze is warm, een beetje rood. Haar ogen staan op oneindig. Ik aai haar, vraag of alles oke gaat. Ze lacht opnieuw, een heel klein, minimaal lachje.

Maar gaat het nou oke, dan? Ik pak haar haar iets steviger vast, en ze slikt. Probeert iets te zeggen, maar er zijn geen woorden.
Ik laat haar hoofd los, laat haar zweven. Ze heeft zich aan de touwen overgegeven en vliegt - letterlijk als Alerom haar benen optilt en ze van de grond is. Ik heb haar zo gekregen. Het stijgt bijna naar m’n hoofd

Samen knopen we haar los en vangen we haar op. Ze is zo onderdanig als wat, zou alles doen. Striemen van de touwen staan in haar lijf.
Ze is mooi en ze gloeit.

Ik ben al aan het zoeken naar mooie bondages, voor als ze weer komt.

Vrijdagavond zijn we ‘uit’ geweest. BDSM’ers onder elkaar in een gewone uitgaansgelegenheid. Het grappige was - al hadden we een uitgebreide sessie gedaan, waarschijnlijk had niemand het gemerkt. Het was doodstil en het personeel zat aan het bier.
Uiteindelijk zijn we naar ons huisje verplaatst, waar het heel gezellig en best laat is geworden. Vooral erg gezellig.
We zijn niet de enigen die worstelen met BDSM-in-een-liefdesrelatie. We zijn niet de enigen bij wie het dagelijks leven soms zo benauwend is. Ergens is dat geruststellend. Ergens.
Hoe dan ook, like-minded visite lokt altijd uit tot plagen. En in het kader van ’samen zijn we sterk’ plaag ik dan ook graag. Te graag, blijkt, want de deur was nog niet dicht of ik lag op de grond, op m’n rug, met m’n handen boven m’n hoofd.

“Nee, nee ik wil niet vechten. Ik hóéf niet te vechten. Het was toch leuk? Het was gezellig!”
Ja, maar ik had moeten luisteren. Niet de grenzen van zijn geduld op moeten zoeken.
“Maar ik bén gewoon bijdehand. En het was zo gezellig! En je hebt toch heel goed gereageert?”
Hij snapt al wat het is. Het was niet de gezelligheid, of welke reden dan ook. Ik wilde gewoon uitdagen. Ik wilde gewoon dat hij zo hard tegen me zou zijn, als ik zou willen.
Dus op m’n buik, en hij slaat hard met de zweep. Misschien wel zo hard als ik zou willen. Maar voor hem niet hard genoeg, en hij gaat zijn handen gebruiken. Ik huil, maar lig stil.
Eindelijk volgt er geen nieuwe klap. Hij drukt zijn lijf tegen me aan, tegen m’n billen die zo’n pijn doen. Fluistert wat dingen waarvan ik ze niet verstaan heb. Of niet verwerkt. Dan staat hij op en gaat op de bank zitten. En ik blijf liggen.

“Hier,” zegt hij na een tijdje. Voor het eerst kruip ik, langzaam en snikkend. “Knieën.”
Hij trekt me tegen zich aan, houdt me vast en speelt met m’n haar. We praten, eventjes. En dan gaat hij verder.
“3 minuten.” Ik spurt naar de slaapkamer.

Naakt zit ik op de grond. Op m’n knieën, met m’n armen voor me op de grond. Hij komt binnen.
“Je bent zo mooi…”
Hij slaat de deur dicht. Ik ben al zo lang niet meer zo klein geweest, dat ik niet weet waar ik het zoeken moet. Dus blijf ik maar stil liggen.
“Op bed. Hup, meisje.”
Eindelijk. Eindelijk.

Wanneer komen jullie weer op visite?