Heel lang heb ik getwijfeld of ik dit bericht zou schrijven. Ik gun iedereen zijn of haar eigen waarheid, en dat is uiteindelijk de doorslag geweest.

De laatste tijd is er veel gebeurd. Slechts een heel klein gedeelte daarvan staat op dit weblog. Ik wilde niemands privacy schenden. Maar achteraf is veel terug te vinden in profielen op sites en wil ik mijn uitlaatklep terug.

Dus dit is mijn waarheid.

Ik weet soms niet zo goed meer wat ik moet doen, hoewel ik wel weet wat ik wil. Soms weet ik niet zo goed wat ik moet voelen, hoewel alle feiten op een rij liggen.

Ik ben weggegaan bij Kadima en Nedivah. Ik wilde hun relatie een kans geven, en (net zo belangrijk) voor mezelf kiezen. Ik wilde altijd meer - huisje, boompje, beestje, een vriendje om aan mamma voor te stellen. Ik koos ervoor om weg te gaan.

Loslaten kon Kadima niet. Ruzies over wat ik wil of niet zou moeten, en zelfs MOGEN, doen. Woedende reacties van mijn kant. En uiteindelijk het besluit dat hij, voorlopig, mijn Meester zou blijven. Met duidelijke kanttekening dat het niet meer dan dat zou kunnen worden. Dat ik verder zou leven, zoeken. De volgende keer dat ik m’n hart zou verliezen zou het niet zijn aan iemand met een relatie - ik zou het mezelf niet toestaan.

En nu zijn Kadima en Nedivah uit elkaar. Er is veel gebeurd, ik ben er voor een deel bij betrokken geweest. Met Nedivah heb ik geen contact meer. Met Kadima nog wel - als Dom, om m’n gestuiter er een beetje onder te houden.

Ik ben verdrietig, verslagen. De ruimte is er nu, hij heeft immers geen vriendin meer, maar het allebei zitten we in de knoop. Hij wil rustig aan doen na een moeilijke tijd, ik weet niet of ik het nog kan, verliefd worden op hem, na wat er gebeurd is.

De ruimte is er, maar wordt volledig opgevuld door het verleden. In het spel klikken we als nooit tevoren, maar voor ons allebei is het niet genoeg. Allebei willen we een leven vol D/s en liefde en strenge woorden.
We spelen, maar het bevredigt maar voor een deel. Achteraf zitten we stilletjes bij elkaar. Ik wou dat woorden konden helpen. In dit geval niet. Ik weet wat hij wil, hij weet wat ik wil.
Maar ik denk dat ik niet de enige ben die heftige twijfels heeft of dat ooit zou kunnen tussen ons. En wanneer dan in godsnaam? Wanneer kun je het verleden achter je laten en opnieuw beginnen?