De afgelopen week heb ik pijn gehad. Op manieren waar geen Meester tegenop kan…

Geestelijke pijn, als eerst en heftigst. Meer dan een week heeft internet er volledig afgelegen. Fijn, providers die zomaar even wisselen. Hoewel ik vandaag wél internet schijn te hebben, kan ik Ziggo niet aanraden. Zeker niet als je afleiding nodig hebt - dan kun je beter een stapel boeken kopen.
De comments waar ik niet (of, straks, veel te laat) op heb gereageerd: sorry!! Het komt eraan, eerlijk.

En ook lichamelijke pijn: een stekende pijn in m’n borst. Een beweging om de pijn wat te verlichten, maar de pijn wordt erger. Dit is niet leuk meer, niet fijn meer.
En uiteindelijk peuter ik de beugels maar uit m’n nieuwe bh. Ondersteuning: nee. Maar in ieder geval ook geen pijn meer!
Hoewel het wel even het verlangen opriep naar een Meester die kneedt, knijpt, draait…

Oh, de laatste tijd wil ik zo veel. Ik heb het gevoel dat ik een periode afgesloten heb. Hoewel ik nog sub van Kadima ben, wil ik verandering.

Ik heb m’n haar afgeknipt. Neuh, ik ben niet kaal, maar er is zeker 10 cm af (volgens de kapster meer) en er zit een schuine pony op geplakt - een frisse look, en geen haren meer tot net boven m’n billen om me achter te verstoppen.

Ik wil een andere nickname. Bechirah ben ik niet meer, ik ben niet meer het meisje dat ooit bij Kadima en Nedivah woonde en die naam kreeg. Ik ben zo veranderd, zo gegroeid. Bechirah was verlegen en schikte zich naar anderen. Zocht geen ruzie en slikte regelmatig irritatie in. Nu niet meer - of tenminste, ik werk er hard aan. Probeer te zeggen wat me dwars zit, wat op m’n zenuwen werkt. Probeer echt te geloven dat ik er mag zijn.

Ik wil m’n eigen domeintje, om een site te maken, met de layouts te spelen. Daar wil ik de verhalen en gedichten op zetten, de foto’s die ik gemaakt heb en ga maken, de wallpapers en collages. M’n kunstige uitspattingen. Een eigen plekje.

Ik wil, ik wil, oh, de laatste tijd wil ik zo veel. Alles om me heen lijkt zó langzaam te gaan, en ik… ik wil vooruit.

loslaten

geen daden maar woorden
fluisterend zacht
geen pijn en geen dwang
slechts een Meester die wacht

de wil en de twijfel
gevecht in m’n hoofd
Zijn stem die blijft klinken
en mijn verzet dooft

geen woorden maar daden
mijn geest maakt zich vrij
mijn lichaam blijft achter
glimlachend waakt Hij