In rap tempo ben ik de fasen aan het doorlopen die onvermijdelijk volgen op het ‘geen D/s meer hebben’.

Het begon met verdriet. Het wijzigen van de msn-naam, het aanpassen van de profielen hier en daar. En vooral veel tranen. Na een paar dagen huilen ben je alleen zo ver uitgedroogd, dat je automatisch naar de volgende fase switcht.

Dus, met af en toe nog wat droge snikken, ging ik de ‘er is niets aan de hand, alles is oké’-fase in. Met een stalen gezicht heb ik de meeste van m’n examens erdoor geknald.

Toen de rust van het weekend kwam, vloog ik weer door. Van vrijdagavond tot maandagmiddag heb ik heen en weer gesprongen tussen ‘van de muren stuiteren’ en ‘ik voel niets… ik kan geen sub meer zijn.’
Ik vroeg of Kadima misschien nog eens met me zou willen spelen, omdat ik gek werd. Hij kent me, weet hoe ik reageer. Hij beloofde dat dat zou gebeuren - maar na m’n examens. Een redelijke eis.

Maar het weekend was nog niet over. Op msn was een meisje aan het kloten, en opeens was ik SuperDomme. Terwijl ik geen dominant botje in m’n lijf heb, en zelfs m’n hond me uitlacht als ik ‘AF!’ roep.
Ondertussen, in andere gesprekken, kreeg ik Doms (die dachten het nu vrijgezellg meisje wel even onder de indruk te lullen) tot het randje van wanhoop met scherpe, bijdehandte opmerkingen.
Als onvermijdelijk hoogtepunt van deze fase een kleinig conflictje met Kadima, zondagavond.

Dus, maandagmiddag met lood in de schoenen uitpraten. Over wat het nu eigenlijk betekent als een D/s over is. Over dat het nu niet meer mogelijk is mij iets te verbieden. Over dat ik nu m’n eigen fouten moet maken. Over dat ik gek wordt zonder dat gevoel. Incompleet ben. Dat ik niet wil spelen met een vreemde, maar voorlopig ook niets serieus wil. Hoe verwarrend het allemaal is.
’s Avonds belde Kadima - dat hij me op kwam halen. Op de achterbank stond een tas. ij had ’s middags gemerkt dat ik het écht nodig had, even loslaten. Hij dacht dat het niet nog een week kon wachten.

In het bos bond hij m’n polsen. Op ons plekje, op een rode deken tussen de vochtige bomen. Zijn vingers streelden en striemden m’n wangen. Z’n handen aaiden door m’n haren, trokken eraan. Lieten me weer voelen. Binnen een paar minuten was ik weg, want hij wéét welke woorden harder aankomen dan welk naar hulpmiddel hij ook in z’n koffer heeft zitten. Hij hield me vast en ik mocht tegen hem aan huilen. Kroelde me. Even was ik weer klein en kwetsbaar, en alle stuiter-energie vloeide weg. Kroop helemaal tegen hem aan, want hij voelde nogsteeds als Meester - als de Meester die ik zo gemist heb de afgelopen weken.

Een D/s kan het niet worden. Maar hij blijft, voorlopig, wel degene waar ik mee speel. Ik zal meer nodig hebben. Iemand die steeds op me let en me terug fluit. Nu ben ik er nog even niet klaar voor. Ik moet nog even herstellen.

Die laatste fase - het herstellen, het stukjes bij elkaar rapen en de moed vinden om verder te gaan - ik denk dat ik niet zo snel door die fase heenkom.

Ik woon weer thuis.

Al een tijdje ging het niet zo lekker. De D/s ging fantastisch, maar het voelde gewoon niet goed. Ik had steeds meer het gevoel dat ik tussen Kadima en nedivah in stond, hun relatie remde. Ik was steeds onrustig, besluiteloos. Sliep met de dag slechter. Voelde me zo vreselijk ‘the other woman’ dat ik er zelf misselijk van werd. Ranzige minnares - degene die altijd het leed veroorzaakt. Niemand heeft het ooit tegen me gezegd, maar ik geloof echt dat het zo was. En zo wil ik niet zijn.
Tenslotte nam m’n moeder onbewust de keuze voor me. De laatste tijd zijn we heel vaak naar het strand geweest, naar de zee, naar de frisse lucht en vergetelheid. Ze weet wat ik ongeveer uit heb gespookt. Een paar dagen geleden vroeg ze of ik alsjeblieft weer naar huis wilde komen. Ze wist niet dat ik zelf al tijden twijfelde of ik het wel of niet moest doen.

Tassen met kleding, zo anders dan wat ik had toen ik bijna een jaar geleden vertrok. Boeken, heel veel boeken. Shampoo, douchegel, scheermesjes. Alles moet z’n plek weer vinden.
Kleding was eenvoudig - kast opruimen, wat oude spullen weggooien of wegmoffelen op de onderste plank en het nieuwe spul erin. Douchespullen is een stilzwijgend gevecht dat ik nog met m’n zusje voer.

Zelf m’n draai vinden is moeilijker. Ik woon weer thuis. Ben opeens weer kind. Moet weer op tijd thuis zijn, vertellen waar ik ben. Ik heb weer een klein zusje, een moeder. Honden die janken en bij me in bed slapen, een kat die er met m’n sleutelbos vandoor gaat en m’n spullen sloopt (in tegenstelling tot de katten van Kadima en nedivah, die eigenlijk best ik-vriendelijk zijn).

Ik voel me niet echt thuis meer, en nu besef ik pas wat ik precies gedaan heb. Ik wilde zo veel, en ik heb mezelf gedwongen om volwassen te worden om die verlangens te kunnen vervullen. Misschien voor m’n tijd, misschien te snel.
Onderweg heb ik alles wat ik wilde overboord gegooid. Huisje, boompje, beestje. Een vriendje om aan m’n moeder voor te stellen. Aan m’n vrienden. Nooit, nooit tweede hoeven zijn. Idealen van een jong, naïef mens.
Ik weet het niet meer, allemaal. Ik weet dat ik gegroeid ben, maar of het deze pijn waard is kan ik nu niet eerlijk beoordelen. Of IK het nog ben, weet ik niet eens.

De halsband die ik al tijden niet meer droeg, mocht ik van Kadima meenemen. Het idee dat iemand anders ooit die halsband zou dragen, maakte me zo ziek dat ik hem bij me wilde hebben. Ik hou het stomme, afschuwelijke ding steeds in m’n handen. Ik mis het - ik mis Kadima, die zegt dat ik nu écht even moet dimmen. Ik mis het om soms een tik te krijgen, geknepen te worden. Zacht door m’n haar gestreeld en geknuffeld. Alles is anders en ik voel me zo vreselijk alleen dat ik niet weet waar ik het zoeken moet. Hoe ga je met dat soort dingen om?

Maandag beginnen m’n examens. Ik moet dit weekend echt even flink doornemen, belangrijke struikelblokken aanpakken. Eigenlijk heb ik gewoon alleen zin om me op te krullen en in bed te blijven.

Het was echt, echt tijd om te stoppen, blijf ik steeds maar tegen mezelf zeggen. Iemand moest de knoop doorhakken, en ik moest diegene zijn. Afstand nemen. Ik kon het zelf niet langer volhouden - wat ik was geworden, wat er met m’n dromerige, romantische zelf was gebeurd - zo kan ik niet zijn.
Maar het liefst wou ik dat ik sterker was geweest en het wel had gekund…

Alles is anders geworden, de laatste tijd. Het is vreemd hoe je zo dicht bij iemand en tegelijk zo ver weg kunt zijn.

Nedivah is bezig haar dominante kantjes te ontdekken, en als ik met haar over ‘dingen’ praat, merk ik dat ze steeds meer vanuit de Dominante kant naar situaties kijkt. Ik blijf gek op haar, maar ik mis het wel - dat subbie-power gevoel. Wat ons in het begin zo sterk verbond, voordat we elkaar echt kenden en andere raakvlakken vonden.

Het heeft er, aan de andere kant, wel voor gezorgd dat ik steeds meer m’n eigen kant op ga. Het laatste spel tussen Kadima en mij was tijden geleden. Veel verder dan soms wat touwtjes gaat het niet, de afgelopen weken. De behoefte is er ook niet. Ik wil niet geslagen worden, pijn gedaan worden. Ik kan het niet verdragen, terwijl ik altijd veel kon hebben.

Toch gaat het onwijs goed met de D/s. Ik verander, en vreselijk snel ook. Van groot en sterk naar klein en kwetsbaar, van echt sub naar ’subbig meisje’ (Kadima’s woorden, niet de mijne!). Ik wil aanraken, lijf tegen lijf, warm en veilig. Ik wil zo graag lief zijn, nog nooit heb ik dat zo graag gewild. Ik wil rokken dragen en me mooi en vrouwelijk voelen. Ik zoek steeds meer een soort perverse onschuldigheid op, waarbij ik me zo meisje voel en die Kadima zo prikkelt.

Het is langzaamaan vanzelfsprekend aan het worden. Ik pas op met wat ik zeg. Bijt wat meer op m’n tong. Bijdehand en ondeugend blijf ik, maar wel op een leuke manier. Koop andere kleding dat ik heb, andere schoenen.

Een andere houding, en een ander soort sub-zijn. Een ander soort D/s, die op dit moment beter bij me past dan wat we eerst deden. Een soort D/s die me helpt groeien.