Soms… soms werkt een bepaalde manier gewoon niet. Willen tegenover kunnen, weten tegenover voelen. Ik wilde niets liever, maar het lukte niet. Ik voelde het niet.

Zorgen voor tegenover Dominant zijn. Een tegenstelling die ik niet zie, maar die voor Kadima heel wezenlijk is - hij zorgt graag voor anderen. Streng zijn is lief zijn, voor mij. Maar uiteindelijk kun je zoiets nog zo vaak zeggen, als een van beide het anders voelt, lukt het niet.

Zijn Dominantie voelde niet echt, geforceerd. Hij maakte totaal geen indruk. Ik werd opstandig, wat hem frustreerde. Hij deed toch wat ik graag wilde? Waar lag het dan aan dat het niet lukte? Aan mij? Stelde ik me wel open? Aan hem? Waarvoor moest ik me openstellen, als hij niet dominant kon zijn? Zat ik niet met m’n hoofd bij andere dingen - school, tentamens? Was hij niet een excuus aan het zoeken?

Hoeveel van die gesprekken we ondertussen gevoerd hebben - God mag het weten, want ik kan ze niet meer van elkaar onderscheiden. Ze eindigen allemaal met beloften: hij dat hij z’n best zou doen, ik dat ik zou proberen me open te stellen. Ze draaiden allemaal nergens op uit - het enige waar ze goed voor waren, was frustratie lozen. Omdat we op dezelfde manier doorgingen.

Tot een paar dagen geleden, toen ik het allemaal even niet meer zag zitten - niet de D/s, maar alles. Teleurgesteld en gekwetst en gedeukt, nutteloos en waardeloos. Ik wilde alleen nog maar wegkruipen, een arm om me heen en bevestiging. Een kus op m’n voorhoofd, iemand die me niet alleen zou laten. Niet alleen iemand die van me zou houden, maar iemand groter en sterker dan ik.
Ik vond bij Kadima wat ik in het begin zo fijn had gevonden - veiligheid en warmte en, terwijl ik het eindelijk niet meer verwachtte, een Dominant. Geen Sadist, SM-Meester of geforceerde Top, maar een echte, sterke arm, vanzelfsprekend en verzorgend.

Zo willen we doorgaan. Hij op een manier die bij hem past, verzorgend en liefdevol, met sturing en structuur. Ik op een plek waar ik klein kan zijn zonder vernederd te worden, me minder te voelen, maar juist geliefd en waardevol. Op een manier waar ik dingen voor hem wil doen, in plaats van moet doen.

Waarom niet proberen? Wat hebben we te verliezen, en wat te winnen? De D/s op de ‘oude’ manier ging moeizaam, hoe we er ook aan timmerden; het lukte niet. Het kwam niet van de grond, terwijl we qua interesses op BDSM-gebied onwijs klikken. Verliezen kunnen we niets. Dus alles is te winnen.

Vandaag heb ik, voor het eerst terwijl hij niet thuis is, m’n halsband omgedaan. Voor ons allebei.

En ik voel hem bij me.

In een comment op Tijgertje{O}’s weblog ‘Owned & loved’ schreef ik: “Het gaat niet eens echt om wat in je zit, maar om wat er daadwerkelijk uit komt.” (of iets in die richting)

Aan de ene kant is dat een opmerking waar ik echt in geloof. Iemand kan diepe onderdanig gevoelens hebben, maar als diegene er niets mee doet, is het geen sub, toch? Persoonlijk vind ik het nogal nutteloos om te zeggen dat iemand iets in zich heeft - dingen die in je zitten maar waar je niets mee doet, zijn geen kenmerkende eigenschappen. Een schrijver die ‘het wel in zich heeft’ maar nooit iets geschreven heeft, wordt toch ook niet gezien als schrijver?

Aan de andere kant doet die opmerking mij heel erg pijn, heel diep van binnen. Ergens in mij waar ik voel dat er onderdanigheid en overgave zit, die er niet uit komt.

Ik ben nu meer dan een half jaar bezig met BDSM in real life. Ja, voor de mensen die er al lang mee bezig zijn lijkt het niets, maar voor mij is het heel wat.
Ik heb al heel veel gehad aan het ontdekken van dat gevoel. Ik ben minder verlegen, niet meer bang voor oppervlakkig lichamelijk contact (”Is het echt nodig om zo dicht naast me te gaan zitten? Drie-persoons-bank, hoor!”). Ik voel me vrouwelijker, bij vlagen zelfs mooi.
Toch is er iets waar ik nog steeds mee worstel. Ik kan me heel moeilijk overgeven.

Waarom het zo moeilijk is weet ik niet, maar ik kan niet zo makkelijk onderdanig zijn. Issues met controle ben ik al aardig doorheen aan het werken, schaamte om wie ik ben is al een stuk minder dan toen ik net begon. En toch, toch kan ik niet stoppen met vechten.

Ik stribbel tegen, negeer opdrachten, ben bijdehand en eigenwijs. Ik vecht, lichamelijk, vloek en scheld. Lig helemaal doodstil en doe alsof ik op een exotisch strand lig (ja, ontspanningsoefeningen, tijdens een sessie…) Om een reden die ik niet weet kan ik het gevoel waar ik zo naar verlang, niet toelaten. Waarom is dat?

Ondertussen loopt de frustratie op. Heel af en toe lukt het Kadima om er doorheen te breken, door die muur. Om me aan te raken, daar binnen (no pun intended!) waar dat gevoel zit. Dat geeft echte rust en echte overgave, en het is prachtig, en het voelt zo mooi.

En tegelijkertijd wekt het verlangen op dat gevoel vaker te voelen. Het helemaal te kunnen uiten, het te kunnen laten zien en te delen. Maar het lukt me niet, het lukt me gewoon niet.
Het zit er in, maar het kan er niet uit… Iets duwt het weer inlaag, dat zwarte gat in (again, no pun intended). Misschien hoort het daar thuis? Misschien ben ik geen sub…

Sinds iets meer dan een week zijn Kadima en ik opnieuw hard aan het werken aan de D/s, die een beetje verwaterd was. Door omstandigheden, laten we zeggen, waren we er niet zo mee bezig.
Steeds dacht ik dat het vooral aan hem lag, en dat zei hij zelf ook - blokkades, veel te verwerken, dingen die op dat moment aandacht opslokten. Naief… zo naief, af en toe.
Want nu is hij er klaar voor, en ik merk aan heel veel dingen dat hij vreselijk z’n best doet.
En ik… ik blijf maar vechten.

Eigenlijk is het niet dat ik geen sub zou zijn waar ik bang voor ben. Ik ben er bang voor dat ik al die tijd degene was die de D/s ’saboteerde’ met dat nutteloze, afschuwelijke, vermoeiende gevecht van mij.

En het allerergste is dat ik zelf niet weet hoe ik dat gevecht moet laten stoppen…

PS: We hebben hier over gepraat. Dit zijn mijn angsten, niet aangepraat door Kadima of nedivah. Zij steunen me juist in waar ik doorheen moet… en daar ben ik ze vreselijk dankbaar voor.