Ik heb de discussie al heel vaak voorbij zien komen. BDSM’ers en geestelijke problemen, nare jeugd, mishandeling, verkrachting, noem maar op.
Behalve de discussies heb ik ook al heel wat BDSM’ers voorbij zien komen die zoiets meegemaakt hebben. Meer wel dan niet, eigenlijk.
Toch gaat bij het grote deel van de BDSM’ers het nekhaar overeind staan zodra zoiets gezegd wordt. Gelijk worden aan alle kanten onderzoeken opgerakeld en over tafel gegooid: “Het verband is nooit bewezen…” is the cue om onderzoeken uit de jaren ‘50 aan te voeren. Woorden als ‘aangetoond’, ‘procentueel gezien’ en ‘normale verdeling’ duiken overal op. Wat dat nu precies zegt in deze discussie interesseert niemand, want eigenlijk zijn we helemaal niet bezig met objectief beoordelen of het wel of niet zo is.

Mensen voelen zich lijkt wel aangevallen als gezegd wordt dat een groot deel van de groep waar zij bij horen op de één of andere manier, bij gebrek aan een beter woord, ‘beschadigd’ is. Lijkt mij dat je je er niets van aan hoeft te trekken als het niet zo is, en je ook niet hoeft te schamen als je wél iets mee hebt gemaakt.
Het automatische waardeoordeel dat aan ‘beschadigd’ vast zit (gek, kapot, minderwaardig, labiel => allemaal negatieve woorden die geassociëerd worden met ‘beschadigd’) weerhoudt mensen ervan na te denken over de mogelijkheid dat het wél zo is - en waarom dat dan zo zou kunnen zijn.
Zonde, doodzonde, dat een groot aantal BDSM’ers die emotioneel zeer intelligent zijn door zo’n bekrompen houding niet meedenken met de vraag ‘Waarom zou dat zo kunnen zijn?’

Helemaal jammer dat meisjes met teveel tijd, comme moi, dan hun theoriën los gaan laten
Ik heb het hier trouwens vooral over Dominant en onderdanig, niet zo zeer over sadistisch/masochistisch. Natuurlijk denk ik dat BDSM, voor een groot deel, in je zit. Alleen geloof ik ook heilig dat dingen die in je zitten onder bepaalde omstandigheden beter uitkomen. Bij nature vs. nurture kan ik dat zo zeggen: wat er niet ergens al in zit (nature), kun je er onder geen beding uitkrijgen (nurture).
Het zijn die omstandigheden die ik hieronder wil uitwerken.

Daar gaan we dan.
Ik denk dat iedereen gevoelig is voor machtsverhoudingen. Op die manier zijn BDSM’ers mensen die zich gewoon zeer bewust zijn van machtsverhoudingen.

De eerste machtsverhouding waarin de macht aan één kant ligt, waar we mee om leren gaan, is de ouder/kind relatie. Hierin testen we uit wat wel en niet kan, tot hoever we kunnen gaan. Als je het zo bekijkt, bepaalt de relatie van kinderen met hun ouders voor een groot deel hoe die kinderen leren omgaan met mensen die boven hun op de ladder staan. Een onderdeel van de opvoeding.
Dit breiden we langzaam uit tot andere familieleden, leraren en volwassenen in het algemeen. Dat gaat ons hele leven door - hoe wij ‘hoog’ wij staan bepaalt voor een groot deel hoe we met anderen omgaan.
Bij een ‘verstoorde’ relatie met de ouders kan het dus dat je jezelf een andere manier van omgaan met macht en machtssverhoudingen aanwent. Dat kan twee kanten op gaan: je stelt je dominant op en gaat je eigen weg, of je stelt je onderdanig op en volgt de manier van anderen.
Hoe dan ook: als je op een andere manier met macht om leert gaan, dan bestaat de mogelijkheid dat je je zeer bewust wordt van de machtsverhoudingen tussen mensen. Daar op je immers op afstemmen hoe je je moet gedragen. Kinderen die het van hun ouders leren, krijgen het vaak een stuk minder bewust mee.

Behalve de manier van aanleren hoe om te gaan met machtsverhoudingen, kan het besef van machtsverhoudingen ook op een andere manier veranderd, verscherpt, worden. Mensen die iets meemaken in hun leven dat niet fijn is, traumatisch misschien zelfs, kunnen zich vreselijk machteloos voelen. Het gevoel dat dingen je overkomen zonder dat je er iets aan kunt doen, is één van de meest afschuwelijke gevoelens. Het brengt een gevoel van onveiligheid met zich mee, en vaak ook de drang naar controle. Die controle brengt echter vaak geen rust - het loslaten van die controle in een omgeving waarin je wéét dat je veilig bent, kan wel verlichting geven.

De laatste, geestelijke problemen, staat eigenlijk een beetje los van de machtsverhoudingen. Geestelijke problemen kunnen overal door veroorzaakt worden, door de jeugd of nare gebeurtenissen van hierboven net zo makkelijk als simpelweg een genetische aanleg.
Hoe dan ook, bij geestelijke problemen zoeken veel mensen hulp - be it boeken of therapie, lotgenotencontact of… Ze gaan op zoek naar iets in zichzelf wat dit kan vooroorzaken, ze maken deurtjes achter in hun hoofd open en laten opgekropte last vrij, ze passen hun manier van leven aan om beter om te kunnen gaan met wat ze moeilijk vinden, ze zijn met zichzelf bezig. Zelfkennis en inzicht. En dát is denk ik de sleutel: zoeken in jezelf, je gevoel uitdiepen. Niets wegstoppen. Op je gevoel vertrouwen. Dan is de kans dat je BDSM-gevoelens ‘ontdekt’ groter dan wanneer je niet over jezelf nadenkt, lijkt mij.
Daarbij denk ik dat mensen die bewust met hun gevoel bezig zijn, BDSM-gevoelens makkelijker kunnen accepteren. Hoe meer je met gevoel bezig bent, hoe beter je er op gegeven moment mee om weet te gaan, toch?

Nogmaals - wat er niet in zit, kan er ook niet uitkomen. Maar iedereen is gevoelig voor machtsverhoudingen, dus tot op een zekere hoogte zit er een beetje bDSm in iedereen, niet waar?
Alleen is het voor mensen die bewuster met zichzelf bezig zijn, makkelijker te ontdekken en herkennen…

Soms mis ik dingen. Soms plaatsen, soms mensen. Nu ik een week thuis ben, mis ik Kadima en nedivah. Als ik daar ben, mis ik thuis wel eens.

Er is ook iemand die ik de laatste tijd steeds meer begin te missen.

Heel lang geleden, aan het begin van het Grote BDSM-Avontuur, had ik contact met een Dominant. Z’n naam heeft hij me nooit verteld, ik ken hem als D. Hij vroeg altijd hoe het ging, en nam nooit genoegen met ‘goed’. Hij zei dat ik iets bij hem raakte, dat ik op mezelf moest passen omdat ik bijzonder was.
Na een tijdje sprak hij niet meer tegen me. Vraag me niet wat er veranderd was… ik weet het niet. Soms liet ik een berichtje achter, antwoord kreeg ik niet. Zomaar op een dag kwam hij niet meer online.

Op zich is het misschien niet hem die ik mis, maar gewoon zijn manier van doen. Hij had veel meegemaakt. Hij begreep dat m’n emoties overal tegelijk zaten. Dat er een hoop spookte. Dat kon gewoon, bij hem. Dat mocht. Als het heel erg was, vroeg hij of hij even moest bellen. Altijd heb ik nee gezegd. Tot ik het een keer echt niet meer redde en hem m’n nummer gaf. Hij zong voor me, een Iers liedje. Hij zei: “Je hoeft het niet uit te leggen meisje. Huil gewoon maar even.”

Dat mis ik. Ik mis het niet uit te hoeven leggen wat er precies is.

Want ik weet het ook niet altijd precies.

BDSM is gewoon een hoop gevoel, een draad die in de klit zit en zich tussen al je andere gedachten heeft gevlochten. Overweldigend en verwarrend en iets om soms gewoon heel hard over te huilen.

Maarja, hoe leg je dat uit?
“Ik huil omdat ik leef, omdat ik ben zoals ik ben, niet van geluk maar ook niet van ongeluk. Gewoon, daarom.”

Hoewel ik geen moeite heb met lezen over en beoefenen van (*wink wink*) kan ik geen fatsoenlijke seks schrijven. Al zou m’n leven ervan afhangen.
Toch heb ik zo af en toe de geest en moet ik een ’speciaal’ verhaaltje schrijven. MOET gewoon. Dan komen er dus dit soort dingen uit. Fragmentarisch en redelijk vaag, maar met wat fantasie is er misschien nog iets van te maken

Iemand die trouwens iets merkt aan het perspectief? Ik merkte het zelf pas halverwege en vond het jammer om alles om te gaan zetten. Verborgen verlangens, ofzo?

____

“Spel”

Handen boven haar hoofd, polsen en onderarmen gebonden ter hoogte van haar gezicht. Ik kan niet anders dan naar dat gezicht kijken. Een uitdrukking van rust, ogen dicht, mond iets open. Lippen roze en gezwollen, van het zoenen, het pijpen. Zwaar ademend, alsof ze het gebrek aan zuurstof van zojuist in wil halen. Ribben tegengehouden door het corset dat zich strak om haar lichaam sluit.
M’n handen om haar middel - het idee dat ik bepaal of ze ademt of niet windt haar op. Langzaam begin ik de veter los te halen. Het spel is pas net begonnen.

Ze rilt als ik mijn handen over haar borsten leg. Na de zachte, koele stof van het corset moeten mijn handen ruw voelen. Haar tepels zijn al hard, ik hoef er maar zacht een vinger langs te halen en ze zucht, verzet een voet, beweegt haar lichaam mijn kant op. Haar hoofd laat ze tegen haar arm rusten. Eindelijk opent ze haar ogen.

Ik glimlach. Ze ziet wat er achter me op het bureau ligt, ik kan het aan haar blik zien. Meer hoeft ze niet te zien, besluit ik. De blinddoek gaat om. Ik trek haar hoofd naar achter aan de paardenstaart en ze kreunt.
“Mijn lippen, mijn lichaam.”
Zacht zoen ik haar, blijf aan haar haar trekken terwijl m’n andere hand over haar lijf dwaalt. Ze kronkelt, verzet weer een voet, drukt zich weer tegen me aan. Fout, en ze weet het.

Ze blijft kronkelen, maar haar voeten blijven stevig op hun plaats terwijl ik de klem om haar linkertepel aandraai. Verstappen gaat niet zo gemakkelijk met het grove touw om haar enkels gedraaid. Als haar gezicht vertrekt van de pijn draai ik nog een kwart slag en beweeg het kettinkje tussen de klemmen langzaam over haar huid. Een rilling trekt door haar heen, ze duwt haar andere borst naar voren. Staat nu op haar tenen, gespannen als een boog, terwijl mijn lippen om haar tepel sluiten. Een zucht, tanden, een kreun. En dan is het over en voelt ze hoe het koude metaal zich om haar warme tepel klemt.

De zweep streelt haar rug. Nu nog. Niet lang daarna komt hij neer op haar billen. Ze draait weg, automatisme, en krijgt een paar seconden om te herstellen. Ze is er nog bij, gaat gehoorzaam weer staan. Billen, dijen, rug, borsten voorzichtig boven de klemmen. Onregelmatig, zacht nog. Haar lijf lijkt een gloed af te geven, haar schouders ontspannen ondanks de ongemakkelijke houding. Harder, en ze hijgt. Strokenzweep, uithalen op haar billen, schuin over haar rug. Ze hangt half aan haar armen, staat half op haar trillende benen. De huid begint te kleuren, licht en gelijkmatig. De warmte slaat van haar af terwijl ik op haar in sla. Ze is zo mooi, zo, en ik ben blij dat ik haar blinddoek af heb gedaan. De blik in haar ogen is er een van overgave en acceptatie.

Aan de kastdeur hangt de zweep, ondertussen vergeten. Mijn handen masseren haar billen, krabben over haar rug, en ze kromt zich, gromt. Zodra mijn hand over haar buik tussen haar dijen glijdt, drukt ze haar heupen tegen de warme hand aan. Ze heeft het verdiend, vind ik, en m’n vingers spelen met haar klit. Ze zucht, leunt tegen me aan. Ze heeft de kracht niet meer om zelf te staan, en ik trek haar nog iets dichter tegen me aan, haar gevoelige billen tegen mijn ruwe broek. Haar hoofd legt ze op mijn schouder, een heftige blos op haar wangen. Gespannen, op haar tenen om zoveel mogelijk van m’n vingers in haar te voelen. Tot ze het gevecht opgeeft en het orgasme haar laat overspoelen.

Ik maak het touw aan haar boeien los van de haak in de muur en ze valt bijna opzij, maar mijn armen zijn sterk en reflexen goed. Langzaam laat ik haar op de grond zakken. Ze kijkt omhoog, ver weg en heel dicht bij me.
“Op je knieën meisje. Toe, je mag het afmaken.”
Een vage glimlach speelt om haar mond. Ze doet haar ogen dicht. Haar lippen omsluiten me, roze en opgezwollen, mijn handen in haar haar. En ik weet dat ik dit niet lang meer vol zal houden.

Eerlijk gezegd… heb ik het de laatste tijd soms best moeilijk.
Eerlijk gezegd… gaan de sessies heel diep, heftig.
Eerlijk gezegd… wordt de liefde meer, is het gevoel er.
Maar, eerlijk gezegd… zijn er ook dingen die niet werken.

Ik ben een vreselijk eigenwijs meisje. Altijd geweest, ook. Bijdehand met meestal wel een weerwoord klaar. Eentje die niet zo snel klein te krijgen is. In sommige dingen kan ik ook enorm hard zijn - dat moet ook wel, af en toe, uiteindelijk zijn jongeren hard voor elkaar en is de maatschappij hard voor jongeren. Toch?
Ik heb enorm veel moeite met me kwetsbaar opstellen. Mensen vertrouwen. Ik dacht ook nooit verliefd zou kunnen worden, dacht dat ik mezelf nooit zo zou laten gaan. Onderdanigheid was iets dat ik voelde, maar waarvan ik verwachtte dat het altijd verborgen zou blijven - van mij en in mij.

En dan opeens… 2 mensen die zomaar doordringen tot dat gevoel, gewoon door zichzelf te zijn. In ene zo diep naar binnen komen dat je eigenlijk niet eens weet wat er gebeurt. Wisten zij waarschijnlijk ook niet

Hoe dan ook, sommige dingen heb ik het nogsteeds heel moeilijk mee. Vertrouwen… ik zou willen zeggen dat het er is, maar dat zou een leugen zijn. Het begint steeds meer te groeien, maar altijd blijft die angst er zitten. Pijn gedaan te worden, verlaten te worden. Irrationeel, ik weet het, maar in gevoel zit niet altijd logica. Gevoel maakt geen onderscheid tussen verleden en heden.

Hoe dan ook… in sessies, als Kadima bij me is, en tegen me praat, ik hem tegen me aan voel, dan vertrouw ik hem - volledig. Vastgebonden, zonder mogelijkheid om iets te doen - ik vertrouw Hem. En ik kan me overgeven.

Waar het stuk loopt, is bij iets heel anders. Regeltjes - buiten sessies.
Kadima is er gek op, ik kan het niet. Ik kan het eigenwijze, koppige bijdehandje niet uit de weg schuiven en *gewoon* sub zijn. Want dan… dan zou ik me kwetsbaar op moeten stellen. Dan zou ik toe moeten geven, afhankelijk moeten zijn, en dat allemaal nog uit mezelf ook. Ik kan het simpelweg niet. In tegenstelling tot wat mensen misschien denken; ik ben geen (bewuste) relsub. Echt niet. Ik durf mezelf gewoon niet zo goed open te stellen.

In het begin ging het nog wel. Kleine regeltjes, Kadima die er streng op lette. Maar Kadima heeft geen tijd om constant mijn handje vast te houden, en als het gaat om regeltjes heb ik het nodig dat er steeds aandacht is.
Al een tijdje voelde ik me steeds rotter onder die regels - vermijdde het gewoon helemaal om te drinken als Kadima thuis was, kwam niet in de buurt van de bank. De laatste tijd negeerde ik zo gewoon.

En gister, na de zoveelste regel en de zoveelste preek, hield ik het niet meer. Voelde dat ik steeds meer dichtklapte, kwaad en hard en koud werd.
Nu zijn er dus geen regeltjes meer, alleen nog sessies.

Of ik er blij om ben? Ik weet het niet. Het is een stap minder heftig, een stap terug, voor mijn gevoel. Terwijl ik juist vanaf het begin met sprongen vooruit wil, en ga.

Maar, heel eerlijk gezegd… was ik er nog niet klaar voor. En had het meer kapot dan goed kunnen maken.

Kadima zit op me. Nee, aangekleed. Boven op me. Ik lig op m’n rug op bed, Hij houdt m’n handen boven m’n hoofd. Het is weer zo ver: ik mag weer even vechten. Hij is sterk, maar als ik in zo’n bui ben, denk ik steevast sterker te zijn. Als m’n spieren moe zijn, maar het verzet er nog in zit, helpt Hij een beetje…

“Wil je dat ik het zeg?”
…ja, nee, weet ik niet…
“Hm? Denk je dat ik niet weet wat het met je doet?”
Wat? Denken we aan hetzelfde?
“Jij denkt dat ik je niet in de gaten houd. Ik hou je in de gaten, bechirah. En ik weet waarom je, in het begin, niet wilde dat ik het zei.”
Slikken. Vechten. This is not happening…
“Het windt je op. Sletje.”
GRR! Dat woord, dat verdomde woord, dat is mijn zwakke plek.
“Ja, ik zie het toch wel, je hoeft je hoofd niet weg te draaien.”
Vechten, bechirah, vechten! Je hebt meer kracht, je moet meer kracht in je hebben, ergens, onderin, ergens… ergens…
“Mijn sletje.”
Het is maar een woord, maar een woord…
“Pijpsletje.”
Waarom slaat het dan zo door me heen?
“Neuksletje.”
Het vechten houdt op…
“Zaadsletje.”
…en ik ben rustig.
“Kom eens, meisje. Kom eens bij me.”
Knuffel.

Laat me niet los.
Niet nu ik zelfs dit stuk in mij voor je open wil maken.
Dankjewel…