Ergens in mij zit een tegenstelling. Iets waar ik steeds mee worstel.

Vraag me of ik van zwepen hou, en ik zal gelijk ja zeggen. Zeg me dat ik me uit moet kleden en moet gaan staan, en opeens weet ik het niet meer zo zeker.

Vraag me of zwepen achteraf een fijn gevoel geeft, en ik ben de eerste die het toegeeft. En toch, toch zal ik steeds tegenspartelen als het moment daar is.

Ergens in mij zit iets dat steeds zegt: ‘Dit is niet normaal…’
Ergens in mij zit iets dat steeds zegt: ‘Dit doet pijn!’
Ergens in mij zit iets dat steeds zegt: ‘Ik hou dit niet vol…’
Ergens in mij zit iets dat steeds zegt: ‘Nog eventje volhouden…’
Ergens in mij zit iets dat steeds schreeuwt: ‘Hou nog niet op, nog even, even daar, even, even, oh, God, nog even…’

Vraag me of ik er, tijdens het zwepen, nog helemaal bij ben, en ik zal nee zeggen. Vraag me daarna of het subspace was, en ik zal twijfelen.

Vraag me of het pijn doet, en ik lieg er niet om; dat doet het. Vraag of ik huil omdat het pijn doet, en ik zal alleen glimlachen…

Het geluid van de zweep, de stappen en het geritsel van Kadima die om me heen loopt, de pijn. Het doet iets met me. Of het subspace is, ik weet het niet, want wat is subspace? Kan het iedere keer anders voelen, of zijn er meerdere soorten? Beleeft iedereen het anders, en ook nooit twee keer hetzelfde?

Ik zie het als twee delen, die soms in elkaar overlopen. Zwepen heeft een soort lichamelijke subspace, waarbij m’n spieren het begeven en ik alleen nog maar kan huilen van opluchting en uitputting. In tegenstelling tot de geestelijke subspace, wat voor mij voelt als ver, ver weg zijn, ondergedompeld in dat ene verlangen om trots te maken, plezier te doen, te zijn van…

Ik weet het niet.

Ergens in mij zit een afschuwelijke tegenstelling, waar ik steeds weer een zware strijd mee uit probeer te vechten, en tot nu toe staat het gelijk. Voor iedere keer dat ik toch ga staan, zij het soms met wat hulp, ben ik daarna weer een keer bang.

Of het de pijn is - ik weet het niet.

Ergens in mij zit een tegenstelling. En als ik er niet zoveel plezier van zou hebben, zou ik deze voorlopig het liefst laten rusten…

Drukke week: tentamens, stress. Dan, vrijdag. Eindelijk. En, zoals je altijd hebt als je er een week op wacht, hoge verwachtingen. En dan is het zo ver, en dan wil het niet.
Daar lag ik, en alles deed alleen maar pijn. Kon m’n lippen niet stilhouden, het sarcasme niet binnen. Ergens zat een schakeltje verkeerd.
Bondage ging niet snel genoeg. Zat niet strak genoeg. Voelde niet goed. Spieren verkrampten. Dildo deed pijn. Alles deed pijn. Verdomme, verdomme.

Zondag nog een keer. Oke. Dat lukte beter. Maarja, subjes met een slecht evenwichtsgevoel moet je niet met de polsen aan de dijbenen binden. Want wat gebeurt er dan? Je geeft de opdracht om op d’r knieen te gaan zitten, en ze knalt met d’r hoofd tegen de rand van het bed.
Sterretjes. Schaafwond. Hoofdpijn van hier tot Tokio. Na een paar dagen nogsteeds: grote bult, duizelingen bij opstaan, hoofdpijn. En vooral bittere teleurstelling.

Dinsdag lukte het wel. En toen kwam ook de opdracht om een verslag te schrijven, die ik zo lang mogelijk uit heb gesteld. Het zit namelijk zo:
In je hoofd zit iets prachtigs. Herinneringen aan kaarsvet, het geluid van de zweep, vlagen van pijn, overweldigend gevoel.
Je ziet het nog voor je; de klemmen strak om je tepels, het touw idem om je armen. Je kunt de leren boeien nog ruiken, de zoute tranen en zoete zoenen nog proeven op je lippen, warm en opgezwollen.
En dan het verslag. Nooit, nooit kun je de goede woorden vinden. De mooiste zinnen kunnen die volmaakte momenten niet weergeven. Het wordt nooit meer dan een verzameling lege flitsen in vergelijking met de snippers waar ik nog in kan verdwijnen als ik me iets concentreer en m’n ogen sluit.

Ik wil die prachtige beelden niet vergiftigen, niet bij deze perfecte avond. Woorden zouden de betekenis aantasten.

Het spijt me, Kadima, maar ik laat het hierbij.

De herinnering leeft, in m’n hoofd en in m’n hart - zonder dat er woorden nodig zijn.

Het eerste verslag, met (sinds 20/01) ook een foto van wat we nu precies gedaan hebben.

Zaterdag waren we een avondje uit, naar het Fetish Café daar ergens ver beneden, in België. Het was een gezellig avond (en echt, een prachtige locatie), maar dat was alleen de inleiding - voorgeschiedenis. Want wat Kadima daar zag, dát is waar dit verslagje over gaat.
In het FC was een Dominant bezig met twee subs - ingewikkelde bondage en daarna suspension. Een kunstwerk, eerlijk waar. En nu hebben wij geen takel en haken (ahh, wat zonde! *hoogtevreest*), die bondages boeiden Kadima wel.

Na flink wat uitslapen liet ik zondag dus, als braaf meisje, de site van JapanRope zien, waar ik al tijden op de tutorials kwijl. En Kadima zag wat moois. Touwen uit de koffer, eerst maar oefenen op stoelpoten (”Lief, mijn enkels zijn ietsjes dikker, hoor…”) en daarna op m’n arme, nietsvermoedende paardestaart.

Ondertussen waren de tutorials geprint en ging het oefenen verder op m’n armen. Helemaal mijn ding, en kennelijk was ik niet de enige, want zelfs nedivah kreeg Dominante trekjes van een lief meisje, achterstevoren op een stoel met de armpjes op de rug. Toen dat eenmaal weer los was, maar eens de Kikkou Tortoise Shell proberen. Een soort karada, heb ik begrepen… Natuurlijk beginnen we makkelijk, enzo. De eerste keer, dubbele touwen, leek niet echt op de prachtige bondage van de foto - meer een half afgerold klosje garen. Ook lastig waren de te korte touwtjes, mede omdat er nogal flink wat veel van mij is om vast te binden. Dán wordt je subbig geduld wel erg op de proef gesteld…

Goed, los dus en opnieuw, op nederig verzoek nu met enkel touw, één doorhaal per lus in plaats van twee (euh, zie foto, beter kan ik het niet uitleggen) en achter een geïmproviseerd visgraatpatroontje voor de stevigheid. Tot ieders verbazing zat het redelijk snel op z’n plek, en zag het er onwijs gaaf uit. Niet zoals het plaatje, maar wel erg, erg mooi. Complimenten, Meester.

Hij had de smaak te pakken, en oefende een soort stropknoop op m’n polsen. Die kreeg ik dus voorlopig niet terug, kwamen netjes vast aan de Shell. Kennelijk beviel het, want ik kon al snel op bed, ehh… schuiven. Ik lag al flinke voorpret te hebben, toen Kadima met de kleine knijpertjes aankwam. Kut, venijnige rotdingen, kut kut.

Daar kwamen ze dus ook terecht. Ik kan best wat hebben, al zeg ik het zelf, maar die dingen doe ik alleen voor Kadima (plus het feit dat ik vastgebonden was en niet echt kon bewegen) Eén van de wenige dingen waar ik soms moet stoppen, omdat ik het niet terug. Gemene, stekende, nare pijn. Maar net als anders als ik bijna out ga van de pijn, hielden een paar tikken op m’n wangen me bij. Toen hij een dun touwtje om m’n voet knoopte, merkte ik wat hij al die tijd precies gedaan had.
Tik, beweging, touwtje trekt, en het touwtje zat door de rijen knijpertjes geregen… Ik weet niet eens hoeveel het er waren, alleen die pijn… Vroeg niet of hij op wilde houden, kon alleen snikken en jammeren. Stem werd lief en hij maakte het touwtje los. Beter, maar nogsteeds teveel. Ik zakte weg, erges tussen die pijn en ‘het gevoel’, en hij haalde langzaam de kijpers eraf. Trok me tegen zich aan, wreef bloed door m’n zielige, verminkte schaamlippen. En ik huilde, en trilde, en was er nogsteeds niet bij. Handen los, avondeten, maar de Shell bleef zitten. Kettingen om m’n polsen en enkels. Of ik, toen we eindelijk zaten, even Kadima’s shag wilde halen. Grmbl.

Hoe dan ook, hij was nog niet klaar. De Dom in het FC had een beenbondage die hij niet begreep, en ik wel dacht te begrijpen. Even proberen op m’n been, dus, met de conclusie dat het niet zo gemakkelijk werkt met mijn dikke dijen. Gelukkig had ik nog een ideetje (ik graaf langzaamaan m’n eigen graf): enkel vast en aan de Shell bondage vastmaken. Bleek na wat testen flink stevig te zitten - ik heb best wat kracht, maar deed alleen mezelf pijn als ik die kracht gebruikte; de touwen sneden in m’n zij. Handen ook weer op m’n rug, en Kadima pakte een zweep. Goed, goed, een lieve zachte fijne zweep waar ook aardig mee uitgehaald kan worden, en het was fijn. Tot hij er genoeg van kreeg, en met de hand verder ging… En hij heeft grote, harde handen, die heel veel pijn doen. Ik hield het niet lang voor, en nedivah kwam naast me liggen, troostte en knuffelde, terwijl ik aan de touwen trok en huilde, probeerde los te komen, en uiteindelijk wegzakte. Eindelijk stopte het, Kadima kwam aan de andere kant naast me liggen. Hield me vast, troostte me, liet me even bijkomen voor hij me los begon te knopen, benen, handen, alle andere touwen, en ik was weer ‘vrij’.

Maar nog niet klaar. Een hele strakke borstbondage, en de lieve zweep die opeens niet meer zo lief was. Die moest snel los, want ik hield het niet vol, en Kadima liet me knielen. Praatte tegen me, maar het kostte zoveel moeite om rechtop te blijven zitten dat ik niet eens meer weet wat hij gezegd heeft. Alleen nog dat hij trots op me was. En dat ik op het bed mocht gaan liggen. Alleen kwam ik niet overeind, en op bed rolde ik op, van de wereld. Voorplezier was er niet, daarvoor was ik te ver weg, maar ik heb nog nooit zoiets heftigs en mooi als dit meegemaakt.

Eerste keren die indruk maken, en voor herhaling vatbaar zijn, zijn de mooiste eerste keren.

Een lange stilte. Een rustpauze. Winterstop.

Er was geen gelegenheid voor spel, geen veilige omgeving om te D/s-en. En zo kroop ik langzaam nog verder in m’n schulp, draaide me weg, dacht dat de omstandigheden schreeuwden dat nu de tijd was voor die pauze.
Twijfels die al een tijdje speelden werden teveel, wilde even adem halen, even… Even ophouden overal mee. Weken al niet op msn geweest (maanden al niet op m’n ‘gewone’ adres), telefoon een tijd niet opgeladen. Pauze van de grote, boze wereld. Nu pas schaam ik me een beetje (erg) dat ik alle contact zo heb laten gaan.

Het gevoel van overdanigheid en overgave zit bij mij zo dicht onder de oppervlakte. Ermee omgaan gaat klungelig en ik vind het moeilijk - en steeds moeilijker worden. Steeds weer vechten, het gevoel niet helemaal boven durven laten komen omdat ik weet dat ik het niet makkelijk weer naar binnen krijg.
Bij mij duren die dingen lang. Ik moet steeds weer wennen, alles een plekje geven, steeds opnieuw dat gevoel toelaten. Dat pas kan ik me echt overgeven.
Na een spel weer hetzelfde. Ik moet langzaam terugkomen, het gevoel moet wegebben. De wereld moet weer ‘echt’ worden. Moet huilen, alles moet eruit.

Ik kan het niet uitleggen. Gevoel laat zich niet zo makkelijk uitleggen, misschien kun je het alleen aanvoelen - of niet aanvoelen.

Als ik in m’n ritueeltjes van ‘aanpassen aan’ gestoord wordt, raak ik in de war, soms in paniek. Wordt ik opstandig, geef me niet helemaal in een spel. Of, bij het terugkomen op aarde, ben ik daarna chagrijnig en emotioneel, of juist teruggetrokken.
Als er tijdens een spel iets gebeurd, wordt gestoord, onderbroken of (voor mij gevoel plotseling) gestopt, keer ik in mezelf. Alsof ik verdrink in twee werelden - het gevoel van onderdanigheid en overgave wat zo langzaam maar ook zo hevig komt, en de dagelijkse dingen. Tegelijk is het teveel voor me.
Wat de vorige keer dat het gebeurde een paniekaanval gaf.

En dan denk ik: misschien ben ik hier niet geschikt voor, beetje te labiel of te emotioneel of te onzeker of gewoon niet sub genoeg.

Maar ik kan niet zonder. Dus, dankbaar, zijn we weer begonnen. Soms wringt het, valt het helemaal verkeerd. Sinds ik Kadima en nedivah ken heb ik meer tranen gelaten dan alle jaren daarvoor. Misschien moet het zo zijn?

Het enige wat ik weet, is dat we het maar moeten laten komen zoals het komt. Perfect wordt iets nooit, want zelfs wij BDSM’ers zijn soms net mensen. En welke filosoof was het nou die zei dat ons bestaan terug te voeren was op twijfel? Ik twijfel dus ik denk dus ik besta. Descartes, is het niet?
Misschien had ie een goed punt…

Voor alle mensen die ik geen gelukkig nieuwjaar heb gewenst: het spijt me, oprecht. Zonder vrienden ben je niets, en dat weet ik. Dus: het allerbeste voor 2008 - gezondheid, geluk en vooral gevoel. Heel veel, heel mooi gevoel.