Soms heb ik van die buien, dan ben ik constant aan het piekeren. Om moe van te worden. Sinds ik bezig ben met BDSM is dat natuurlijk een geliefd thema om over na te denken.

De laatste tijd heb ik het gevoel dat ik heel veel gemist heb. Jong zijn heb ik praktisch overgeslagen - ik was een serieus kind dat heel vroeg met serieuze dingen bezig was. De betekenis van het leven enzo, en kom daar maar eens achter als je nog zo jong bent. Gewone vriendjes had ik tot ik een jaar of 10 was; stond bekend als het liefste meisje van de klas, en dat was toen belangrijker dan knap zijn, of populair. Uiteindelijk vond ik het maar niets. Handje-vasthouden op het schoolplein had ik wel gezien, kon niet wachten tot ik ouder was. BDSM kwam kijken toen ik een jaar of 11 was. In verhalen, natuurlijk. Waar internet al niet goed voor is…

Na heel wat jaartjes rolde ik, onverwacht, in deze relatie. Mijn eerste echte relatie - en nog een ingewikkelde, ook. Soms denk ik dan; waarom kon ik het niet normaal doen? Gewoon vriendje, onhandig gestuntel, kalverliefde die over zou gaan, zou eindigen met wat liefdesverdriet, maar zonder echte pijn, want zo diep zou het niet gegaan zijn. Waarom kon ik niet leren met vallen en opstaan en uiteindelijk sterker in m’n schoenen komen te staan?
Dan krijg ik het gevoel dat ik hele stappen over heb geslagen, me in een relatie met 2 mensen heb gestort, tegelijk in een D/s ook. Vraag ik me af of ik, als ik zo begonnen ben, ooit genoegen zal kunnen nemen met ‘minder’.

Een gewoon vriendje zit er niet in. Dat besef ik heel goed (hoewel Kadima het graag schijnt te herhalen), en ik kan zelfs zeggen dat ik het geaccepteerd heb. Maar de consequenties ervan heb ik nog niet helemaal geaccepteerd. Sterker nog, ik weiger te accepteren dat bij ‘geen gewoon vriendje’ deze consequenties horen. Ik hou me stevig vast aan de meisjesdroom die ik altijd heb gehad: huisje, boompje, beestje - het gelukkige gezinnetje dat er bij mij thuis niet was. Misschien ben ik koppig, misschien gewoon naief, of zelfs dom, maar ik geloof, echt waar, dat dat samen kan gaan met BDSM.

Waarom geen Vriendje, en uiteindelijk misschien…? Een D/s kan toch werken, samen met een liefdesrelatie? Met inzet en aanpassen en misschien wat tranen moet het kunnen werken. Als je zo diep verbonden bent, zoveel vertrouwen in elkaar kunt schenken, dan moet er wel een speciale band zijn. Dat moet een goede fundering zijn voor een relatie. Denk ik. Maarja, wie ben ik? Ook maar een simpel meisje, zonder wezenlijke ervaring…

Volgens Kadima loop ik weer veel te hard. Ik ben nog jong, moet genieten van wat ik nu heb. Studeren, werk zoeken. Praktische zaken om me voor te bereiden op wat ik uiteindelijk wil. En misschien zelfs de toekomstdroom wat aanpassen. Misschien sprint ik naar de finish, vergeet ik waar ik NU ben.

Maar ik kan het niet helpen me zorgen te maken om dat soort dingen. Vrienden ben ik al kwijtgeraakt, heb sinds ik ‘bezig ben’ meer veranderingen doorgemaakt dan de rest van m’n leven. Zou het zijn dat ik gewoon bang ben om nog iets ‘van mij’ kwijt te raken? Ben ik nog wel echt mezelf, als ik zoveel op moet geven? Is het het waard?

De laatste tijd is het vreselijk druk geweest. Tentamens, herkansingen, profielwerkstuk. Schrijfwedstrijd, schoolkrant-acties. Druk, druk. Ook in m’n hoofd.
De laatste tijd heb ik minder behoefte aan pijn, meer aan de machtsverhoudingen. Minder aan iemand die me slaat, meer aan iemand die zegt wat ik wel en niet mag of moet doen. Het is beangstigend en ik verzet me er tegen, met alles wat ik in me heb.
De laatste tijd heb ik meer gevoel nodig. Het is lichamelijk benauwend om het gevoel niet te voelen, maar ik moet me wel verzetten, want overgeven kan ik nog niet.

Ik las over de nieuwe collar van tijgertje, een prachtige collar die afgesloten kan worden. Symbolisch, natuurlijk, maar zo heerlijk tastbaar ‘houden van’, ‘horen bij’, ‘zijn van’, dat het amper symbolisch voelt. Sowieso heb ik een zwak voor ’sieraden’ die afgesloten kunnen worden, dingen met slotjes enzo, dus kwijlend achter de pc. Niets leek me mooier, niets leek me een fijner gevoel geven dan zoiets te mogen dragen.

Natuurlijk had ik het mis; natuurlijk. Gisteravond Sinterklaas vieren, wat kleine dingen, hadden we afgesproken. Studenten enzo, altijd blut. Geheel tegen afspraak in ben ik vreselijk verwend, zowel door Kadima als door nedivah
En op gegeven moment kwam het. Een groot pak, kartonnen doos volledig ingepakt in tape. Mesje erbij, hakken. Kleiner pakje, vastgeplakt, ingepakt. En tevoorschijn kwam een klein, paars doosje. Met daarin een fijn, zilver kettinkje, met 2 hangertjes. 2 Klavertjes vier, aan de achterkant de voorletters van Kadima en nedivah gegraveerd.
Alledrie hebben we er 1, een kettinkje met 2 klavertjes en 2 letters.

Ik had het mis. Dingen hoeven niet op slot om te laten zien dat je bij iemand hoort. Ze hoeven niet vast om van iemand te zijn.

Het enige wat nodig is, is het niet af willen doen, te willen horen bij en te willen zijn van.

En dat wil ik. Niets liever.

Misschien moet ik eens stoppen met vechten…