Na ruim 10 dagen bij Kadima en nedivah zit ik nu, voor de tweede avond, alleen thuis. Straks kruip ik in m’n eigen bed, met m’n dekens die naar hond ruiken en m’n oversized kat. Morgen als ik opsta is het m’n eigen wekker die me wakker maakt en niet Kadima’s favoriete woordje bij het openen van Zijn ogen: “Koffie…” Het bed zal kouder zijn, want er liggen geen andere lijven naar het mijne.

Allemaal mijn eigen keuze.

Soms bekruipt me zo’n naar, knagend gevoel. Misschien de typische twijfels van de eerste liefde - je wil dat het nooit voorbij gaat, hoopt het vurig, maar je wéét, logisch, dat de kans bestaat en reëel is dat, op een dag…
En kan ik dan nog wel alleen? Zou ik kapot gaan van ellende of kan ik mezelf redden?
Langzaam nestelt dat gevoel zich, na wat draaien en woelen, in m’n hoofd en weigert weg te gaan. Met lieve, bezorgde stem merkt het op dat ik wel érg vaak bij Kadima en nedivah ben. Zoetjes vraagt het: “Ach, meisje, wat zou je toch zonder ze moeten?”
Natuurlijk weet ik dat ze me niet zomaar in de steek laten. Dat wéét ik. Maar ik moet ook weten dat ik door kan gaan met m’n gewone leven, op een normale manier, als ze er een paar dagen niet zijn. Ik moet mezelf iets bewijzen, alles moet even tot rust komen.

Dus kruip ik zo in bed met de rode duivelskater die vergenoegd spint en zijn nagels nog wat dieper in m’n pols boort. Alleen, soort van, in een koud bed met een kussen dat héél anders ligt dan Kadima (die lang niet zo zacht is, maar wel veilig voelt). Een kattenstaart langs m’n wang in plaats van de zachte, koele vingers van nedivah voor ik weg doezel.

Maar ik kan het. Ik heb het bewezen voor mezelf, en morgen ga ik naar ze toe. Slaap ik weer warm en knus. En mag ik weer met m’n ogen rollen als het 6:30 is en ik, naast me, “Koffie…” hoor. Dagen thuis zijn fijn. Maar dagen bij hun zijn fijner. Zeker nu er weer rust is, daarboven.

What’s in a name? Voor mij héél veel…

Ik heb, sinds ik begon, 3 namen gehad. 2 daarvan eigen keuze, de derde gegeven door mijn Meester.
Voor mij symboliseerden die namen een deel van mij, dat niemand anders kende. Een apart stukje in mij dat vooral apart moest blijven.

Ik begon als herinnermij - de eerste regel uit één van m’n lievelingsgedichten: .39 van Hans Andreus. Het gaat verder met onder andere: “en ik leven moest, het uitriep van leven.”
Zo voelde ik me op dat moment: vol verlangen, vol energie, vol gevoel, gewoon vol van alles en het moest eruit, eindelijk, na al die tijd! Ik kon het niet meer binnen houden, niet meer verstopt achter het meisje dat ik naar de buitenwereld was. ’s Avonds, achter de computer, werd ik herinnermij. Een meisje dat op zich veel op mij leek, maar snakte naar iemand die haar zou laten voelen wat het nou werkelijk betekent om sub te zijn. Een meisje net zo verlegen als ik, maar ook net zo gretig om te leren, te ervaren.
Herinner mij, want ik wil graag herinnerd worden. Herinner mij, want ik wil zó graag zó veel. Herinner mij, want ik wil plezieren. Herinner mij, want ik wil iets betekenen.

Toen ik verplaatste van het veelal Nederlandse BDSMzaken naar het internationale CollarMe, veranderde ook de naam. herinnermij werd myosotis. Het verschil? Miniem - myosotis is de naam van een bloem, en niet zomaar een bloem… het vergeet-mij-nietje. De nickname sloeg aan. Kennelijk was ‘myosotis’ een open uitnodiging me aan te spreken als “bloempje van me”, “dochter bloem” en welke andere lachwekkende constructies ook.
Met de overgang van herinnermij naar myosotis werd ik minder naïef, voorzichtiger, skeptischer. myosotis kon scherpe reacties schrijven, lachen om de idioten die zichzelf Dominant noemden. herinnermij werd er alleen maar verdrietig van.

Toch was het myosotis die bijna met een ‘foute man’ in zee ging, myosotis die uiteindelijk zó skeptisch was geworden dat een normale reactie haar bijna omver blies. myosotis die daarna haar Meester vond. Hij heeft de naam myosotis nooit gebruikt.

Bij Kadima en nedivah was ik nooit herinnermij of myosotis. Altijd mezelf, met mijn naam, of een lieve variatie erop. Het gaf me een veilig gevoel. Op internet switchte ik terug naar herinnermij. myosotis wilde ik niet meer zijn - er bleken ook hele goede mensen rond te lopen, en het skeptische was niet meer zo nodig. Ik bleef herinnermij. Vol leven, dat eruit moest. En er nu ook uit kon komen - voor een deel.

Ik had het moeilijk, heel moeilijk, met het ‘gewone’ leven. De omschakeling viel me steeds erg zwaar, dus moest ik het scheiden - voor alles is een tijd, en de tijd dat ik op school zit is géén tijd om aan BDSM te denken. Krampachtig probeerde ik zo door te gaan. Alles gescheiden, zoals het altijd geweest was.

Maar het BDSM-gedeelte in mij, herinnermij, werd groter, sterker. Beïnvloedde ook het gewone meisje. Opeens was daar Kadima, die zei dat het tijd was voor een nick voor de website. bechirah werd het. Een andere naam dan in het ‘gewone’ leven - héél anders. Wat ik verwachtte gebeurde niet.

Sinds ik de naam bechirah heb, begint de scheiding weg te vallen. Ik bén bechirah, altijd. Op ieder moment van de dag ben ik mezelf. Ik ben in het ‘gewone’ leven bechirah, in de BDSM mezelf met mijn naam. Ik ben één persoon geworden.

De naam die ik van mijn Meester heb gekregen, heeft me geholpen. Die naam heeft me laten zien dat, hoe ik ook heet, ik dezelfde persoon ben. Altijd. Dat BDSM niet iets is wat ik doe, maar iets wat ik bén - en iets wat je bent, ben je altijd.

(regels uit Familie berichten van Neeltje Maria Min)

Noem mij, bevestig mijn bestaan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.

Voor wie ik liefheb, wil ik heten.

Ach, soms weet ik het toch ook niet meer? Wat moet ik nou met mezelf?

Er komt een lastige week aan, en het is duidelijk aan me te merken. Van minuut tot minuut ben ik klierig, onzeker, nerveus, aanhankelijk, zelfverzekerd, druk, bijdehand, stil. En (bij vlagen?) vooral heel erg tegendraads.

Gisteravond ook. Rustig tv kijken, met z’n drietjes. Ja, dat vind ik fijn; even tijd om alles op een rijtje te zetten. Maar dan is het programma afgelopen en staat nog niet alles op een rijtje en wil Hij gaan zwepen. Bij mij gaat er een knop om - “NEE!”. Ik weiger, kan niet praten over wat me dwars zit. Ik blijf moeite houden met dat praten, kan het gewoon niet - m’n stem begeeft het.

Iets breekt en een stortvloed aan emoties komt naar buiten tuimelen. Stikkend in de tranen trek ik me terug - “Ik ga nog even een spelletje doen.” Natuurlijk, Hij komt achter me aan. Wat wil ik - wil ik dat Hij me met rust laat, of juist niet, of… Hoe moet je kiezen als je het echt, eerlijk waar, simpelweg niet wéét?

Gelukkig kent Hij me ondertussen wel een beetje - Hij (wel of niet ingefluisterd door nedivah, dat weet ik even niet) weet dat ik niet uit mezelf terug zal komen, al moet ik 3 dagen in het computerkamertje blijven zitten. Dat kan ik niet, durf ik niet vooral, de drempel is te hoog. Ik voel me ellendig, boos, verdrietig en weet niet waarom, voel me daar schuldig over, schaam me dood dat ik dat steeds weer heb, en me dan zo gedraag. Dus Hij komt achter me aan.

Ik klap volledig dicht, wil niets meer, geef me uiteindelijk min of meer over - en Hij is zó lief tegen me. Hij laat me praten. nedivah helpt, zoals ze altijd helpt, zoals ze altijd weet wat me dwars zit. Af en toe is het niet meer normaal in hoeverre we dingen hetzelfde ervaren. Ze snappen waar ik me druk om maak. Dat gevoel niet altijd logisch is, en tóch proberen ze me te troosten…

Soms weet ik het niet meer, weet ik niet wat ik met mezelf moet. Gelukkig weten zij dan wat ze moeten zeggen. Gelukkig snappen ze dan dat het me soms te veel wordt, dat ik een schouder en een knuffel nodig heb.

Wat ik met mezelf moet? Ach… gewoon door blijven ademen. Tenzij iemand betere tips heeft!

Ik heb me heel lang alleen gevoeld. Nog, soms, als ik m’n buien heb. ’s Nachts, als ik bij Kadima en nedivah lig, voelt het eindelijk, eindelijk, goed.

samen

handen strelen, warm en zacht
lippen op de mijne
laat de dag verdwijnen
blijf eeuwig doorgaan, nacht

in het donker ben ik vrij
alledaagse zorgen
in het zwart verborgen
nachten zijn van mij