Heel lang geleden schreef ik een gedicht. Nouja, heel lang geleden… In normale tijd zal het nog geen half jaar zijn. Als ik afga op intuïtie, op wat ik de laatste maanden mee heb gemaakt, lijkt het een ander leven.

Ik was nét 18 geworden. Voelde me oud genoeg om contacten te maken, contacten met BDSM’ers. Ik was op zoek naar een gevoel, of sterker, een persoon die het gevoel bij mij omhoog kon halen. Ik was nieuwsgierig, zó nieuwsgierig. Wilde zo graag zo veel, en ook zo snel mogelijk. En ik was ook zo bang, voor wat er zou gebeuren als ik dat gevoel eindelijk vrij kon laten. Hopend dat degene die het gevoel omhoog kon halen, het ook onder controle kon houden. Iets wat mij al die jaren niet echt helemaal lukte, want op de meest onhandige momenten kwam het gevoel opborrelen.

Uiteindelijk schreef ik dus dit. En als ik nu terug kijk naar dit gedicht, en kijk naar hoe het nu gaat… besef ik dat ik bij Kadima en nedivah vreselijk veel van wat ik zocht gevonden heb.

hou me vast

hou me vast en breek me niet
zie in mij wat niemand ziet
stil klein meisje, sterke vrouw
zie wat ik verborgen houd

bind me, dwing me, maak me vrij
haal wat zo diep zit uit mij
op m’n knieën, ogen neer-
geslagen, wachtend, keer op keer

alles ik en alles wij
alles wat ik ben, ben Jij
in verwarring, op de tast
Meester, hou me vast

Het is weer zondag. Na een week vakantie, een week hier, moet ik weer het echte leven in. En er zit onrust in m’n kop.

Soms word ik zo moe van mezelf. Een week lang was het heerlijk, en ik kan er zo van genieten, tot dan weer die laatste dag komt. Dan stort ik helemaal in elkaar, alsof het het einde van de wereld is.

Morgen zie ik al die mensen van school weer, moet ik weer leren, ben ik opeens weer een meisje, een tiener, iemand die zich druk moet maken om tentamens en profielwerkstukken en oh hemel… Was het maar geen zondag. Hoefde ik morgen maar niet ‘normaal’ te zijn, in een wereld waar niemand weet wie ik écht ben. Hoefde ik morgenavond maar niet alleen te slapen, in het bed dat niet eens meer echt mijn bed is, in een huis waar ik me nooit echt thuis heb gevoeld en bij een familie waar ik nu helemaal van vervreemd ben.

Het is een cultuurshock - steeds als ik van hier, bij m’n lieve Mr en lieve zusje, naar m’n oude wereld ga, is het een cultuurshock. Ik ben veranderd.

En nu moet ik iedere week minimaal één logje schrijven. Bij deze de eerste. Misschien is het wel een goed idee. In ieder geval is het fijn om even te schrijven. En een plekje te hebben waar ik ik kan zijn.