Ik heb de discussie al heel vaak voorbij zien komen. BDSM’ers en geestelijke problemen, nare jeugd, mishandeling, verkrachting, noem maar op.
Behalve de discussies heb ik ook al heel wat BDSM’ers voorbij zien komen die zoiets meegemaakt hebben. Meer wel dan niet, eigenlijk.
Toch gaat bij het grote deel van de BDSM’ers het nekhaar overeind staan zodra zoiets gezegd wordt. Gelijk worden aan alle kanten onderzoeken opgerakeld en over tafel gegooid: “Het verband is nooit bewezen…” is the cue om onderzoeken uit de jaren ‘50 aan te voeren. Woorden als ‘aangetoond’, ‘procentueel gezien’ en ‘normale verdeling’ duiken overal op. Wat dat nu precies zegt in deze discussie interesseert niemand, want eigenlijk zijn we helemaal niet bezig met objectief beoordelen of het wel of niet zo is.

Mensen voelen zich lijkt wel aangevallen als gezegd wordt dat een groot deel van de groep waar zij bij horen op de één of andere manier, bij gebrek aan een beter woord, ‘beschadigd’ is. Lijkt mij dat je je er niets van aan hoeft te trekken als het niet zo is, en je ook niet hoeft te schamen als je wél iets mee hebt gemaakt.
Het automatische waardeoordeel dat aan ‘beschadigd’ vast zit (gek, kapot, minderwaardig, labiel => allemaal negatieve woorden die geassociëerd worden met ‘beschadigd’) weerhoudt mensen ervan na te denken over de mogelijkheid dat het wél zo is - en waarom dat dan zo zou kunnen zijn.
Zonde, doodzonde, dat een groot aantal BDSM’ers die emotioneel zeer intelligent zijn door zo’n bekrompen houding niet meedenken met de vraag ‘Waarom zou dat zo kunnen zijn?’

Helemaal jammer dat meisjes met teveel tijd, comme moi, dan hun theoriën los gaan laten
Ik heb het hier trouwens vooral over Dominant en onderdanig, niet zo zeer over sadistisch/masochistisch. Natuurlijk denk ik dat BDSM, voor een groot deel, in je zit. Alleen geloof ik ook heilig dat dingen die in je zitten onder bepaalde omstandigheden beter uitkomen. Bij nature vs. nurture kan ik dat zo zeggen: wat er niet ergens al in zit (nature), kun je er onder geen beding uitkrijgen (nurture).
Het zijn die omstandigheden die ik hieronder wil uitwerken.

Daar gaan we dan.
Ik denk dat iedereen gevoelig is voor machtsverhoudingen. Op die manier zijn BDSM’ers mensen die zich gewoon zeer bewust zijn van machtsverhoudingen.

De eerste machtsverhouding waarin de macht aan één kant ligt, waar we mee om leren gaan, is de ouder/kind relatie. Hierin testen we uit wat wel en niet kan, tot hoever we kunnen gaan. Als je het zo bekijkt, bepaalt de relatie van kinderen met hun ouders voor een groot deel hoe die kinderen leren omgaan met mensen die boven hun op de ladder staan. Een onderdeel van de opvoeding.
Dit breiden we langzaam uit tot andere familieleden, leraren en volwassenen in het algemeen. Dat gaat ons hele leven door - hoe wij ‘hoog’ wij staan bepaalt voor een groot deel hoe we met anderen omgaan.
Bij een ‘verstoorde’ relatie met de ouders kan het dus dat je jezelf een andere manier van omgaan met macht en machtssverhoudingen aanwent. Dat kan twee kanten op gaan: je stelt je dominant op en gaat je eigen weg, of je stelt je onderdanig op en volgt de manier van anderen.
Hoe dan ook: als je op een andere manier met macht om leert gaan, dan bestaat de mogelijkheid dat je je zeer bewust wordt van de machtsverhoudingen tussen mensen. Daar op je immers op afstemmen hoe je je moet gedragen. Kinderen die het van hun ouders leren, krijgen het vaak een stuk minder bewust mee.

Behalve de manier van aanleren hoe om te gaan met machtsverhoudingen, kan het besef van machtsverhoudingen ook op een andere manier veranderd, verscherpt, worden. Mensen die iets meemaken in hun leven dat niet fijn is, traumatisch misschien zelfs, kunnen zich vreselijk machteloos voelen. Het gevoel dat dingen je overkomen zonder dat je er iets aan kunt doen, is één van de meest afschuwelijke gevoelens. Het brengt een gevoel van onveiligheid met zich mee, en vaak ook de drang naar controle. Die controle brengt echter vaak geen rust - het loslaten van die controle in een omgeving waarin je wéét dat je veilig bent, kan wel verlichting geven.

De laatste, geestelijke problemen, staat eigenlijk een beetje los van de machtsverhoudingen. Geestelijke problemen kunnen overal door veroorzaakt worden, door de jeugd of nare gebeurtenissen van hierboven net zo makkelijk als simpelweg een genetische aanleg.
Hoe dan ook, bij geestelijke problemen zoeken veel mensen hulp - be it boeken of therapie, lotgenotencontact of… Ze gaan op zoek naar iets in zichzelf wat dit kan vooroorzaken, ze maken deurtjes achter in hun hoofd open en laten opgekropte last vrij, ze passen hun manier van leven aan om beter om te kunnen gaan met wat ze moeilijk vinden, ze zijn met zichzelf bezig. Zelfkennis en inzicht. En dát is denk ik de sleutel: zoeken in jezelf, je gevoel uitdiepen. Niets wegstoppen. Op je gevoel vertrouwen. Dan is de kans dat je BDSM-gevoelens ‘ontdekt’ groter dan wanneer je niet over jezelf nadenkt, lijkt mij.
Daarbij denk ik dat mensen die bewust met hun gevoel bezig zijn, BDSM-gevoelens makkelijker kunnen accepteren. Hoe meer je met gevoel bezig bent, hoe beter je er op gegeven moment mee om weet te gaan, toch?

Nogmaals - wat er niet in zit, kan er ook niet uitkomen. Maar iedereen is gevoelig voor machtsverhoudingen, dus tot op een zekere hoogte zit er een beetje bDSm in iedereen, niet waar?
Alleen is het voor mensen die bewuster met zichzelf bezig zijn, makkelijker te ontdekken en herkennen…