Ik zit hier met een leeg schermpje voor me, al een paar minuten. Ondertussen speel ik met de ring van m’n collar. M’n collar.
Hij is mooi, hij is zó vreselijk mooi. De hele avond was prachtig. Het verslag staat op het blog van Aleron, en ik moet eerlijk zeggen dat ik het zelf niet zo zou kunnen beschrijven. De hele avond was ik met m’n hoofd in te wolken, toen ik de roos kreeg bleef ik zelfs vrolijk zitten.

De muziek, oh dat prachtige liedje met die mooie tekst. Alerons armen om me heen en z’n handen door m’n haar.
Alerons praatje over de appeltaart die ik de eerste ontmoeting zou komen eten. Onze schommelingen, onze twijfels, ons pad naar juist die avond toe. Ik zie zijn tranen en denk aan Sandra, die zei dat m’n mascara uit zou lopen als ik zou huilen, en dat wil ik niet. Ik wil mooi zijn vanavond, voor m’n Lief.
Op m’n knieën op een kleedje, Alerons handen, weer in m’n haar, de collar om m’n nek. Zijn trillende handen, zijn trillende been waar ik m’n hand op leg. Waar ik me aan vastklamp terwijl hij de collar sluit.
Het tweede liedje, dat ik hem stuurde toen hij een week in Duitsland zat, en we iedere avond huilend aan de telefoon hingen. We werden zo gek zonder elkaar, dat we een familielid van mij hebben laten overlijden (sorry oma) zodat hij een reden had om 2 dagen eerder terug te komen.
De rozen, die we aan elkaar geven en tegen ons aandrukken. Mijn Lief die dit allemaal geregeld heeft, in tranen, mijn handen op z’n wangen.
De mensen, onze lieve vrienden, alle knuffels en felicitaties, en bij sommigen zelfs tranen. De vragen of m’n zenuwen nu minder waren, waarop ik alleen maar kon zeggen: “Het is nu nog erger. Nu begint het pas.”
De waas, terwijl ik cadeautjes uitpakte. Ik voelde me, en voel me nogsteeds, buitensporig verwend
Niet alleen een prachtige collar, maar ook een lieve Vriend, geweldige vrienden én cadeautjes. Een tijdje heb ik op de bank gezeten, handjes vastgehouden met vriendinnetjes, genietend van het moment.

Maar uiteindelijk was het een fééstje, en nadat Aleron en een lieve vriendin de meeste hapjes klaar gemaakt hadden, was het echt tijd om eens naar de keuken te gaan en eieren te pellen.

Er was een magische sfeer. Ik voel me mooi en bijzonder en geliefd, op alle mogelijke manieren.
Het was fijn, spannend, intiem en zo veel meer.
Hier droomde ik van, maar het overtrof alle dromen.

Voor Aleron en iedereen die er was: bedankt.
Bedankt voor de cadeautjes, maar nog meer voor het feit dat jullie er wilden zijn en dit wilden delen. Bedankt voor jullie gezelschap en vriendschap.

Bedankt

Ondertussen al een paar weken geleden, maar dit verslagje vond ik ergens in een gedeelde map. Het was een mooi spel

________________

Stil maak ik het bed op en ergens hoop ik dat je nog lang onder de douche blijft. Nog heel even rust en hoofd omzetten. Nog heel even gedachten stoppen enzo.

Uiteindelijk kom je toch onder de douche vandaan. ‘t Is niet goed, ik moet je eikel kussen. Dat kun je op dat moment écht vergeten, en gelukkig merk je dat zelf ook. Touw ligt overal door de slaapkamer - waarom ben je niet zuiniger op die mooie spullen? Ergernis, misschien wel omdat het touw te lang al niet gebruikt is voor mijn gevoel.

Op bed in nadu en je komt dichterbij, treitert me door in m’n tepels te knijpen en aan m’n clit te voelen. Als je de canes wil pakken, hou ik je tegen. Deze houding is er niet één die ik lang vol kan houden.

Liggen dan maar, liggen en aaien en zoenen. Dat is fijn, rustig. Op die manier jouw handen over me heen voelen, maakt dat ik me mooi voel. Des te meer van jou en voor jou. Het maakt me opgewonden en klein, bemind. Ik vind het fijn als je op die manier aandacht aan me geeft, me in de stemming brengt en bezit. Mijn hele zijn richt zich op je hand, je hand over m’n buik en m’n dijen en tussen m’n benen. Je maakt er een opmerking over, maar belooft me niets te zullen vragen.

Je haalt de canes tevoorschijn. Het opwarmen is een beetje erg weinig, erg snel, en ik heb het idee dat dat opzettelijk is. Je wil blauwe plekken maken. Ik vind het oké, je mag me tekenen. Zachtjes, wel, alsjeblieft. Je slaat hard, heel hard, en ik moet vragen, stoppen. Je zegt dat dat goed is, maar het voelt fout. Je lokt het uit, doet het erom, maar het voelt zo vreselijk verkeerd om stop te zeggen. Een paar minuten later is de pijn gezakt en kán ik weer, voor m’n gevoel kwam het stop dan te vroeg.

Ik ben in de war als je me begint te neuken. Neuken, slaan met de cane, neuken, slaan. Alles tintelt, je slaat hard en stoot hard. Ik kruip langzaam naar voor maar je houdt me tegen. Alles is glibberig en nat en iedere keer dat je uit me schiet, sla je me harder. Ik huil, maar ik huil vooral als je achter me weggaat. Als je me zo gebruikt, voel ik me van jou.

Je slaat harder, en weer moet ik eigenlijk stop zeggen. De frustratie is enorm en ik bijt op m’n kiezen, op het kussen, ik sla met m’n vuisten en huil, onregelmatig en jammerend. Je blijft doorgaan, en eigenlijk vind ik het stiekem wel fijn. Heel ver ergens van binnen vind ik het fijn als je geen medelijden toont. Soms is het gewoon zo gruwelijk fijn om kapot te gaan van de pijn.

Strelen en aaien en neuken, hard en nog harder, pijnlijk en des te fijner. Het duurt eeuwen en je zoent me. Dat is fijn, geruststellend, jouw gewicht op me, je kus op m’n voorhoofd.
Je komt klaar en helpt me met de vibs. Eigenlijk is het al niet meer nodig - ik ben zo ver weg, het is al bijna te veel. Het gaat snel en alles draait rond. Ergens moet ik stop hebben gezegd. Uit bed zijn gestrompeld en naar het toilet, en daarna tegen je aangekropen. Ik vind het oneindig veilig, tegen je aan, met twee armen om me heen en een hand in m’n haar. Dat is wat ik zou graag wil, bij je zijn, niet lichamelijk maar in je hoofd en in je hart tegen je aan liggen.

Heel even heb ik het idee dat we één lijf hebben. En dat is heerlijk.

Speciaal voor Neza, die een ander verhaal en een andere foto verwachtte.

Nu iets meer dan een week geleden was het 2e feest van BDSM Next, het forum waar ik met enige regelmaat rondstruin. Behalve dat ik er ondertussen een flink aantal mensen ken, en het altijd leuk is om die weer te zien, was er veel meer leuks.

Aleron had een werkweek achter de rug van zo’n 50 uur. Ik had een stuiterweek achter de rug van zo’n 100 uur. Voor het feest was ik de hele week aan het vragen en peilen geweest. Ik weet dat je nu moe bent, maar vrijdag… Nemen we spullen mee? Touw? Boeien? Zwepen? De canes? Hij hield het een beetje af. Hij wist niet hoe moe hij zou zijn, en op vrijdagavond, voor het feest, vertelde hij dat hij eigenlijk niet zo graag en public speelt.

Een beetje verslagen kleed ik me verder aan. Het hele feest, t hoeft voor mij niet zo meer. Ik had gehoopt op spelen, fijn spelen, lang spelen, in kamers die veel groter zijn dan ons kamertje en véél beter geïsoleerd. Als hij vraagt wat er aan de hand is, haal ik m’n schouders op. Vertel dat ik al de hele week wacht op de feest en dat ik *iets* nodig heb. Dat ik anders niet voor mezelf in sta, en misschien een onschuldig meisje ga verslinden. Hij grinnikt dat ik de canes maar mee moet nemen. Als ik dan wil voelen, well, dan zal hij me wel laten voelen.

Het feest was onwijs gezellig. Toen Aleron vroeg waar ik de canes had gelaten, en ze ging halen met de mededeling dat hij m’n billen wel eens feestelijk zou kleuren, moest ik lachen.
“Ik teken nooit,” zei ik stoer. En dat is ook waar - de oude cane heeft hij stukgeslagen op m’n kont, en nog geen plekje. Lachend volg ik hem naar boven.

Als hij begint, lach ik niet meer. Hij begint hard en enthousiast, en als hij vraagt hoe t gaat zeg ik eerlijk dat ik het niet lang vol ga houden als hij niet op een normaal tempo opbouwt. En ik dacht dat dat wel de bedoeling was…
Hij houdt in en bouwt op, gaat door en door en door. Ik maak geen geluid, ik maak nooit geluid. Ik ben gewend om het buurjongetje niet wakker te schreeuwen. Hij fluistert dat hij door gaat tot ik schreeuw, en ik draai koppig m’n hoofd weg. Dát gaat hem een tennisarm opleveren, denk ik opstandig.

Hoe lang hij door is gegaan, ik heb geen idee. Ik weet wel dat ik, na een tijdje, iemand hoorde huilen, met regelmatige uithalen. Volgens mij was ik t zelf. Ik weet t niet zo goed meer.
Ik weet wel dat ik op een gegeven moment het gevoel had dat er niets meer in me zat, geen geluid en geen gevoel, behalve pijn, pijn, pijn. Hij begint af te bouwen, en alles begint pas echt door te dringen.
Als hij zegt dat ik bij hem moet komen, kost het moeite om me over het bed naar hem toe te slepen. M’n spieren zijn er mee opgehouden.

Ik kleed me langzaam aan. Panty, rokje, corset. Hoge plateau-sandalen waardoor ik nog wankeler op m’n wiebelige benen sta. De trap af met één hand aan de leuning en één hand op Alerons schouder.
Onderaan de trap vragen vrienden of we al die tijd boven zijn geweest. Als ik knik, vragen ze of het wel gaat. Dapper zeg ik dat ik er al niets meer van voel. Aleron haalt uit, hard, en alles wordt zwart. Ik zak door m’n knieën en hij houdt me overeind. Tussen zijn lijf en de spijlen van de trap blijf ik halverwege hangen. Zachtjes streelt hij m’n haar, en dan pas kom ik uit de waas.
Ik teken nooit, echt niet. M’n billen gloeien en na veel voelen krijg ik er zelfs een kusje op

De volgende avond heb ik een housewarming party, waar Aleron niet bij kan zijn. Ik krijg te horen dat ik de hele avond op de grond moet zitten. Aleron laat me achter de in handen van een fantastisch goede Dominante vriend van me. Die me de hele avond op de grond houdt.

Ik teken nooit, echt niet. Maar de canes van CoachJ hebben hun werk gedaan, en m’n billen zijn, zondagmiddag als we thuis komen, bont en blauw.

Neza: deze foto is speciaal voor jou.
Voor de mensen die geen behoefte hebben mijn billen te zien: niet naar beneden scrollen!

Hoe veel er kan gebeuren in korte tijd…

Angst maakt sterk, zo sterk. Angst maakt mij een zelfstandig, verantwoordelijk mens. Angst laat mij wanhopig de controle vasthouden en mijn leven inrichten - en dat van Aleron ook, als ik even de kans krijg. Angst weerhoudt mij ervan me over te geven. En jammer genoeg ben ik een vrij angstig persoon.

Ik schreef Weapon over anderen, maar het ging ook heel erg over mijzelf en mijn angsten. De angst gekwetst te worden op een moment dat ik mezelf toe laat kwetsbaar te zijn. De angst vreemd gevonden te worden, uitgelachen zelfs. De angst niet begrepen te worden. De wereld, en zeker ‘dit wereldje’, kan keihard zijn. Ik ben daar niet voor gemaakt…

Zo wordt klein durven zijn een steeds hogere drempel - en bloggen ook.

Vrijdag hoorde ik tijdens een werkgroep dat ik zelfverzekerd overkom. Als iemand die zich op haar gemak voelt bij anderen, iemand die makkelijk contacten maakt. Iemand die heel goed in staat is de controle over haar leven te houden. Ze wisten niet dat op dat moment mijn telefoon afging, en mijn Meester de controle afpakte. Voor het eerst in heel lange tijd. Met een gespannen gevoel ging ik naar huis. Ik kreeg een uur de tijd om m’n spullen in orde te maken

De rit duurde lang, echt lang. Ik hou van autorijden, maar alleen als ik geen kaart hoef te lezen en gewoon kan staren, zingen en slapen. Langzaamaan begonnen de zenuwen steeds erger te worden. Wat had hij in hemelsnaam gepland, dan?

Elysium. Een mooi gebouw, echt prachtig, met geschilderd houtwerk en een heerlijke ouderwetse sfeer. Toen we binnenkwamen was ik verbaasd. Edge deed open; ik kende Edge! Ook ongeduldje bleek een lieve dame te zijn. Het gebouw was niet wat ik verwacht had, maar het had een warmte die ik in andere gelegenheden mis. Een soort huiselijkheid. Langzaam werd ik rustiger.
Er was nog een heer, die even na ons binnenkwam en aan de bar ging zitten. Later bij ons viertjes in een gezellig zitje. Ik was al vrij ver ‘weg’, herinner me weinig van de gesprekken. Alleen dat het voor een Nederlander onmogelijk is om West-Vlaams te verstaan. Iets aan de sfeer maakte dat ik nog liever wilde spelen dan daarvoor.

Elysium. Een kleine rondleiding, een mooi gebouw. Ingericht, netjes. Voor BDSM’ers, met allerlei apparaten, en toch niet op een manier die weerstand opwekt. Het liefst wilde ik alle kamers uitproberen. Uren en uren lang. Maar we bleken 3 uur in één kamer te blijven…
In de Gothic-kamer staat een spankingbankje met ogen in het frame. Aleron’s oog was er al eerder op gevallen, bij kennissen. Het verbaasde me niet dat ik daarop moest gaan liggen. Kaarsjes aan, lampje aan. Het verbaasde me wel dat hij touw uit de tas pakte en me op het bankje vastbond. Armen, benen. Ik loop toch nooit weg? Ik doe nooit pogingen te vluchten! Was dat nou nodig?
Hij liep om me heen. Vertelde me dat hij wist dat touwtjes me klein maken. Hij had gelijk, dat wel. Alleen zo liggen begon me al klein te laten voelen. Kwetsbaar. Hij aaide met de canes - de oude van Pluu, dun en venijnig, en de nieuwe die hij net aangeschaft had, een stuk dikker en minder flexibel. Dat is fijn, canes kan ik goed hebben, zeker na een beetje opwarming. En hij warmde op, heel langzaam en lang.
Al heel snel kwamen de tranen, achter elkaar. Nee, het deed geen pijn. Toen nog niet. Maar hij ging door, harder en harder, tot het niet meer harder kon. Ik voelde de zachte zweep over m’n rug, hij haalde keihard uit en ik denk dat ik eindelijk, eindelijk, geluid maakte. Nog een keer en nog een keer, over m’n billen die al zo brandden. Hij kwam bij me staan, zoende en aaide me, en vroeg of het nog goed ging. Of hij harder kon slaan. Het enige dat ik nog kon zeggen was, “Ik weet het niet… ik weet het niet meer. Doe maar, doe maar gewoon.”
Ik heb geen idee hoe lang het duurde. Er was een soort rust en berusting waar ik al heel lang naar op zoek ben. Van hem hoorde ik later dat we zo’n 3 uur boven zijn geweest. Ik wist het niet meer. Hij sloeg met paddles en de plak, allerlei zwepen en de canes. Hij maakte me los en ik moest me omdraaien op het bankje, op m’n rug. M’n heerlijke, heerlijke vib had hij meegenomen. Oww, oww fijn. Tot ik niet meer kon bewegen. M’n spieren konden niet meer. Alles hield op te bestaan.
Hij ging zitten, wees naar de grond tussen zijn knieën. Hij troostte me, hield m’n hoofd vast, aaide m’n haar. Tot ik stopte met huilen. Hij vroeg of ik zijn collar wilde, het weer wilde proberen. Iets in mij werd boos, maar ik was te moe, te leeg. Hoe kon hij dat nou vragen? Daar wacht ik toch al anderhalf jaar op?
Met m’n handen op zijn benen kon ik opstaan, wankel en doodmoe. Aankleden duurde uren, en volgens mij heb ik er een kwartier over gedaan om de trap af te komen. De helft weet ik niet meer. We doken in een zitje en hebben nog een tijd gekletst met een ander stel, maar ik was er niet helemaal bij. Alles was nog wazig. Rond 4 uur sliepen we - in bed, dicht tegen hem aan, en gelukkig niet in de kooi onder het bed.

Iets in mij is wakker gemaakt, hoewel ik terug in de auto geslapen heb. Ik ben moe, zo moe. Nog nooit ben ik zo moe geweest als toen, en het is nog niet weg. Het is een soort leegte, een soort zijn, een soort naspacen. Een soort rust.

Lieve Aleron, hier heb je het verslag dat je zo graag wilde. De details kan ik niet uitschrijven - ik kan ze simpelweg niet meer terughalen. Volgens mij zijn er een heleboel circuitjes doorgebrand die avond. Ik weet het niet, nogsteeds niet. Het was goed. Het was wat ik nodig had.

Lieve iedereen die meeleest, ik blijf bloggen, natuurlijk! Ik ben trots op deze plek, en wil hem graag houden. Soms zit ik in de knoop met hoe persoonlijk ik hier kan worden om het veilig te houden, hoe persoonlijk ik moet worden om het interessant te houden, zowel om te schrijven als te lezen. Maar iedere keer kom ik hier toch terug. Ik kan niet zonder schrijven.
Maar een berichtje dat je meeleest wordt gewaardeerd - als is het maar een “Hoi, ik zwerf hier soms rond, dat je het even weet!”

Zaterdagavond kwam Lotje naar Den Haag. Lotje is het meisje waar Aleron en ik mee spelen, sinds 3 weekjes. Een meisje waar ik lekker mee kan kletsen en waar ik lekker mee kan klieren. Een écht, écht onderdanig meisje, met ondeugende ogen en een lieve, zachte uitstraling.
En hoewel ik écht geen Dominant botje in m’n lijf heb, heb ik wel een zeer creatieve inslag en een rijke fantasie. Ik droom er van meisjes vast te binden. Al tijden.

Ik droom van ingewikkelde bondages, een zacht lijf in touw gewikkeld. Een meisje dat haar best moet doen om het vol te houden, en uiteindelijk wegzakt naar een hele verre, mooie plek. Een sub, die zich over durft te geven aan degene die haar knoopt, en de touwen vertrouwt.

Afgelopen weekend heb ik m’n eerste bondages gemaakt. Borstbondages, armbondages. Drukpunten zoeken, druk verdelen. Als ik iets doe, doe ik het volledig, vol overgave. Duw ik m’n vingers tussen de touwen en trek ik er aan, om te kijken of alles even strak zit. Ben ik helemaal geconcentreerd.

Lotje lacht, haar hoofd omlaag en omhoog kijkend door haar pony, verlegen. Er ligt een hele diepe schittering in haar ogen. Even ben ik de weg kwijt. Waar moest dat touw nou heen? Een glimlach trekt haar mondhoeken een klein beetje omhoog. Ze vindt het leuk! Snel ga ik verder met knopen.

Aan het borstharnas knoop ik nog een touw. Vast aan een ketting, aan de ogen in de muur die het gewicht van kleine Lotje makkelijk kunnen dragen, hoe ze ook spartelt. Ze staat, vast, kan geen kant op. Aleron heeft ideeën en knoopt verder. Handen, voeten. Ik wrijf haar haren uit haar gezicht. Ze is warm, een beetje rood. Haar ogen staan op oneindig. Ik aai haar, vraag of alles oke gaat. Ze lacht opnieuw, een heel klein, minimaal lachje.

Maar gaat het nou oke, dan? Ik pak haar haar iets steviger vast, en ze slikt. Probeert iets te zeggen, maar er zijn geen woorden.
Ik laat haar hoofd los, laat haar zweven. Ze heeft zich aan de touwen overgegeven en vliegt - letterlijk als Alerom haar benen optilt en ze van de grond is. Ik heb haar zo gekregen. Het stijgt bijna naar m’n hoofd

Samen knopen we haar los en vangen we haar op. Ze is zo onderdanig als wat, zou alles doen. Striemen van de touwen staan in haar lijf.
Ze is mooi en ze gloeit.

Ik ben al aan het zoeken naar mooie bondages, voor als ze weer komt.