But they weren’t there beneath your stare,
And they weren’t stripped ’till they were bare of
Any bindings from the world outside that room.
And they weren’t taken by the hand
And led through fields of naked land
Where any pre-conceived ideas were blown away.
So I couldn’t say “no”.

Missy Higgins - They Weren’t There

Normaal doe ik niet aan songteksten op m’n blog. Ik wil zelf schrijven - daar is dit ding toch voor? Maar eerlijk is eerlijk, de laatste tijd wordt er bar weinig geschreven. Het leven gaat keihard door en ik sta af en toe even te kijken waar de tijd in hemelsnaam naartoe verdwijnt. Waar ik de tijd vandaan moet halen.

Ik ben iemand die het heel moeilijk vindt om zich over te geven. Ik ga de discussie aan, pak de milimeter ruimte die ik krijg en wring er een paar extra vingertjes tussen. Ik heb m’n hele leven precies kunnen doen waar ik zin in had - en dat is nu juist wat ik zo haat. Toch doe ik het. Steeds opnieuw.

Het gebeurt zo gemakkelijk. Op een dag keken Aleron en ik elkaar aan en beseften we dat er eigenlijk geen D/s meer was. En, vooral, dat we dat allebei wél willen. Hij weet niet wat hij met me aan moet, en bij gebrek aan leiding maak ik me sterker en sterker. Onzekerheid, bij hem én bij mij. Hij weet niet hoe hij me moet bereiken. Ik begrijp niet waarom hij me m’n gang laat gaan. Hij ziet het verder en verder doorschieten. Ik voel me minder en minder ‘mezelf’. Ik kan niet in een ‘gewone relatie’ leven.
Opeens drong het door - ik ga hier aan onderdoor. Wat zo mooi was, was bijna weg. En ik heb het nodig.  Ik stuiterde van de muren en was niet te genieten. Huilend en pratend en nog harder huilend. Uitleggend dat ik het gevoel begraven heb, omdat ik sterk moest zijn. Gravend en zoekend en pratend.

Soms vraag ik me af waarom ik mezelf dit aandoe. Deze ups en downs. Soms vraag ik me af waarom liefde niet genoeg is en waarom ik het zo nodig heb om met macht te spelen. Dan denk ik, ‘Hou er toch mee op. Je bent nog jong - dit kun je later makkelijk onder ‘jeugdfoutjes’ schuiven.’ Maar ik kan het niet. Het gevoel is er, en ik kan me er niet eeuwig tegen verzetten.

Dus, heel langzaam, hebben we de verhouding weer ‘omgedraaid’. Heel langzaam word ik rustiger, minder cynisch en minder bitcherig-in-het-algemeen. Ik krijg meer energie, voel me een compleet mens.
En toch, toch zit ergens nog verzet. Ik ben zo doodsbang om kwetsbaar te zijn, maar als ik niet onderdanig ben, ben ik ongelukkig. Dus spring ik van de ene voet op de andere, in een poging een balans te vinden.

En soms vraag ik me af of die balans wel bestaat.

Soms denk ik dat ik niet echt sub ben. Me niet echt overgeef en niet echt met hart en ziel wil dienen.

Soms zie ik subjes die geloven wél echt sub te zijn. De pleasers, de subs die alles voor hun Dom doen. De types die het nodig vinden om op fora topics te beginnen met titels als “Wat is er leuk aan rellen?” en “Waarom lokken sommige ’subs’ straf uit?”

Soms voel ik me er kut over dat ik niet zo ben. Zo goed en braaf en gehoorzaam. En soms vraag ik me af wat er nu precies ‘fout’ of ‘niet-subbig’ zou zijn aan mensen als ik.

Ik vecht, hemel, ik vecht. Ik verzet me, verweer me, spreek Aleron tegen en steek m’n tong uit. Ik wil bevochten worden, tijd en aandacht krijgen. Iemand die met me meegaat en me laat zien dat ik dit gevecht niet ga winnen. Ik wil overwonnen worden. Met woorden of blikken of voor mijn part een cane, ik wil weten wie de baas is, die verhouding steeds bevestigd zien, keer op keer op keer. Ik wil laten zien dat ik sterk ben, een vrouw die voor zichzelf kan zorgen!
En vooral wil ik zo graag verliezen.

Als ik verlies kan alles laten gaan. Als ik het spel niet kan winnen, als ik niet de sterkste ben, mentaal, kan ik met een gerust hart mijn hoofd in je schoot leggen en op je vertrouwen.

Eventjes. Want uiteindelijk ben ik een sterke vrouw, die voor zichzelf kan zorgen. Uiteindelijk, als ik tegen je aan ben gekropen en heb gekroeld en geknuft, stap ik weer in het leven.

Soms denk ik dat ik niet echt sub ben. Soms denk ik dat ik dat juist wél ben. Ik heb mijn onderdanigheid een veilig plek in m’n leven gegeven. Het is afgesloten, in een kasteel dat aangevallen moet worden om het vrij te laten komen. Het is veilig en buiten de slotgracht ben ik iemand die haar leven onder controle heeft.

Ik ben sterk, en als ik me overgeef betekent het iets. Misschien is dit wel het mooiste gevecht dat er is.

_______________

Na dit blogje even een belofte die vervuld moet worden. Een week of 2 geleden heeft Aleron 3 prachtige canes gekocht. Kooboo (een soort bamboe?) en enorm prettig om mee te meppen, volgens hem. In ieder geval is het nog niet gelukt om er één kapot te slaan. Als de canes zouden bevallen, zou ik even een linkje plaatsen - dus bij deze:
Canes van Coach J, te koop bij Moral Risk, een dikke aanrader! Klik op t plaatje voor de directe link naar de webshop van Moral Risk.

Soms moet je dingen uitzoeken, voor jezelf en over jezelf. Wat je wil, wat de toekomst gaat worden en gaat brengen. Soms moet je jezelf en je relatie kritisch bekijken.

Nee, we zijn niet uit elkaar! Ik hou meer van Aleron dan van wat of wie dan ook. Maar ik begin wel te merken dat ik iets heb gemist. Nu ik me veilig voel, me beter voel over mezelf, begin ik te verlangen naar ontdekken, leven. Ik hou van mannen en vrouwen en seks en knuffelen en hard spelen en strelen en plagen en, pff.
Soms weet ik niet wat ik ermee aan moet. Ik ben gelukkig, nu. Ik voel me fijn en veilig bij m’n Lief. Misschien dat het juist daardoor komt - een stabiele omgeving, iemand die er voor me is. Misschien dat ik me daarom goed genoeg voel om de wereld te willen ontdekken. Er is namelijk zó veel meer…

Aleron voelt het ook. Hij ontwikkelt, gaat dieper en verder. Hij wil hard zijn op een manier die bij mij niet lukt. Op een manier die hem niet lukt bij iemand waar hij van houdt. Het is moeilijk, zo moeilijk, en steeds lopen we erop vast. Vast op die verschillende verlangens, mijn drang om te ontdekken en verder te gaan, zijn terughoudendheid me te martelen.

Soms moet je moeilijke keuzes maken. Soms moet je samen gelukkig zijn, geven en nemen wat je wilt en kunt… en ergens een grens leggen. Ergens praten en denken en tot de conclusie komen: we zoeken naar iets wat er niet in zit, en dit maakt ons niet gelukkig. Tot de conclusie komen dat er inderdaad meer is, en het misschien tijd is om het krampachtig aan elkaar vasthouden wat los te laten. Om te accepteren hoe je zelf bent, hoe de ander is, en daar genoegen mee te nemen. Om in te zien dat je soms des te gelukkiger wordt als je elkaar loslaat. Misschien is dat liefde? Elkaar gunnen je behoeften en verlangens uit te leven, en toch steeds bij elkaar terugkomen - voldaan en verliefd?

Er loopt op het moment een prachtige dame door m’n leven. Dame, moet ik zeggen, met een Hoofdletter. Een lieve, zachtaardige, intelligente Dame die iets in mij laat kriebelen. Die me uitnodigt om in mezelf te kijken en naar haar toe te komen. Om te zoeken en te vinden en te kijken hoe diep het kan gaan en zijn. Ze steekt haar hand uit en ik kan niet anders. Ik twijfel, oh hemel ik twijfel altijd zo over dingen. Dit is m’n jeugd. M’n enige kans. Dit is een klik en iets bijzonders. Dat kans dat ik nog een keer zoiemand vind, iemand waarbij m’n hele wezen zingt…

Nee, dit is m’n kans. Dit is de stilte voor de storm en mijn sprong in het diepe.
En ik ga springen. De storm mag losbreken.

“Wanneer waren we in Elysium? Twee weken, drie?”
“Nee, joh, veel langer geleden!”
“Twee, drie maanden?”
“Nee, geen drie maanden. Dat kan niet.”
“Hm… Hoe dan ook [hij draait zich naar de visite] dat is voorbij Gent, en we hebben heen en terug op één tank gereden!”

Mijn aandacht dwaalt af. Auto’s, tja. Elysium zou een leuker onderwerp zijn. Wanneer zijn we nou precies gegaan?

Vanmorgen opende ik m’n blog, om de datum boven m’n post te lezen. En zag dat het vorig jaar was - eind november. Jemig, al die tijd heb ik niets geschreven. Het is zo snel gegaan!

Vanmorgen opende ik CollarMe, en zag een hoop berichtjes staan die al veel eerder een reply verdienden. Sommige van kennissen die me een fijn 2009 wensten, sommige van online vrienden die vroegen of ik nog wel eens online was, sommige van mensen die ik net leerde kennen maar die op gegeven moment geen berichtje meer terug kregen.

De grote verdwijntruc. Grappig, vorige jaar rond dezelfde tijd had ik ook een ‘computer-schuine-streep-bdsm-dip’ en heb ik geen pc aangeraakt, geen spel gespeeld en ben ik twee weken voornamelijk thuis geweest, bij m’n moeder.  Alleen heeft het dit jaar veel langer geduurd.
Misschien is de vakantie rondom kerst en oud&nieuw een moment van bezinning. Tot rust komen. Een moment van bij jezelf blijven, zoals je ‘in het echt’ bent.
Mensen die mij als vriendin kennen, hebben me niet gemist. Als dochter was ik aanwezig en als vriendinnetje-van ook. En die mensen kennen mij ook als subje - bij die naam of alleen in een samenspel van kleine kenmerken - maar vooral als méér dan dat. Ze accepteren al mijn eigenschappen, en zij zijn de spil van mijn leven.

Hoe dan ook, net als vorig jaar heb ik m’n haar laten knippen, m’n huis opgeruimd en ben ik, geloof ik, weer over de dip heen. Klaar voor de rest van de wereld, klaar voor een nieuw jaar

Iedereen die hier langs is geweest en langs komt: het spijt me dat het hier zo lang stil is geweest. Maar ik ben terug! En ik hoop dat we, allemaal en samen, een geweldig jaar tegemoet gaan.

Sommige dingen hou je niet tegen. De (onbewuste) drang van een mens is een natuurkracht. Eerlijk.

Je kunt niet tegen houden dat je je weer aanpast, je weer op je gemak voelt bij iemand. Wat er ook gebeurd is.

Een relatie kun je niet beëindigen als je nog niet ‘klaar’ bent. Als je allebei nog gevoel hebt. Je wordt naar elkaar teruggetrokken. Het is onvermijdelijk.

Ik heb heel lang niet geschreven. Het leven hier is druk geweest - alles heeft op z’n kop gelegen. Verhuizen hierheen, daarheen, werken, leren.
Sinds juli ben ik regelmatig bij m’n lief geweest. Het begon zo wankelig. Maar diep van binnen vergeet je niet dat je veel van iemand houdt. Het zit in alles wat je doet.

Ik merkte dat ik al een week niet thuis geslapen had. Dat ik zijn sokken van de vloer raapte. Dat steeds meer van mijn spullen bij hem thuis opdoken. Dat m’n moeder iedere dag belde om te vragen of ik ‘bij haar’ kwam eten, of dat ik ‘thuis’ bleef.
Het kwartje viel pas achteraf. Ik besefte dat we samen woonden, toen we al samen woonden.

Het is typisch iets voor ons. Al vanaf het begin gebeurden dingen gewoon. Totaal tegen mijn karakter in heb ik me, met hem, altijd laten leiden door wat goed voelde.
En nu weer.

Ik heb geen moment spijt gehad. We wonen nu bijna 2 maanden samen. Ik raap zijn sokken niet meer op. Dat doet ie zelf maar. Ik draai wel regelmatig een wasje. We doen samen boodschappen.

We leven, D/s-en als we daar allebei behoefte aan hebben. Er zijn zoveel dingen waar we nog uit moeten komen, maar we hebben de tijd.
We hebben een kans gekregen. We zijn opnieuw begonnen. We hebben nieuwe nicknames gekozen, en werken aan ons eigen webplekje. Binnenkort gaat m’n weblog verhuizen, maar nog niet heel binnenkort.

Ik ben rustig, van binnen. Dit is goed, dit is fijn. Ik heb het gevoel dat ik de wereld aan kan. Samen met Hem.

Dus - weer regelmatig blogjes, maar nu ondertekend met ‘kaia’ in plaats van ‘bechirah’. Over mij en ‘Aleron’, in plaats van ‘Kadima’. Ik hoop dat jullie nog ’stand-by’ zijn.

Bedankt voor de steun-berichtjes. Ze hebben me geholpen.

Tot snel!

Dikke knuffel,
kaia (& Aleron)