loslaten

geen daden maar woorden
fluisterend zacht
geen pijn en geen dwang
slechts een Meester die wacht

de wil en de twijfel
gevecht in m’n hoofd
Zijn stem die blijft klinken
en mijn verzet dooft

geen woorden maar daden
mijn geest maakt zich vrij
mijn lichaam blijft achter
glimlachend waakt Hij

Hoewel ik geen moeite heb met lezen over en beoefenen van (*wink wink*) kan ik geen fatsoenlijke seks schrijven. Al zou m’n leven ervan afhangen.
Toch heb ik zo af en toe de geest en moet ik een ’speciaal’ verhaaltje schrijven. MOET gewoon. Dan komen er dus dit soort dingen uit. Fragmentarisch en redelijk vaag, maar met wat fantasie is er misschien nog iets van te maken

Iemand die trouwens iets merkt aan het perspectief? Ik merkte het zelf pas halverwege en vond het jammer om alles om te gaan zetten. Verborgen verlangens, ofzo?

____

“Spel”

Handen boven haar hoofd, polsen en onderarmen gebonden ter hoogte van haar gezicht. Ik kan niet anders dan naar dat gezicht kijken. Een uitdrukking van rust, ogen dicht, mond iets open. Lippen roze en gezwollen, van het zoenen, het pijpen. Zwaar ademend, alsof ze het gebrek aan zuurstof van zojuist in wil halen. Ribben tegengehouden door het corset dat zich strak om haar lichaam sluit.
M’n handen om haar middel - het idee dat ik bepaal of ze ademt of niet windt haar op. Langzaam begin ik de veter los te halen. Het spel is pas net begonnen.

Ze rilt als ik mijn handen over haar borsten leg. Na de zachte, koele stof van het corset moeten mijn handen ruw voelen. Haar tepels zijn al hard, ik hoef er maar zacht een vinger langs te halen en ze zucht, verzet een voet, beweegt haar lichaam mijn kant op. Haar hoofd laat ze tegen haar arm rusten. Eindelijk opent ze haar ogen.

Ik glimlach. Ze ziet wat er achter me op het bureau ligt, ik kan het aan haar blik zien. Meer hoeft ze niet te zien, besluit ik. De blinddoek gaat om. Ik trek haar hoofd naar achter aan de paardenstaart en ze kreunt.
“Mijn lippen, mijn lichaam.”
Zacht zoen ik haar, blijf aan haar haar trekken terwijl m’n andere hand over haar lijf dwaalt. Ze kronkelt, verzet weer een voet, drukt zich weer tegen me aan. Fout, en ze weet het.

Ze blijft kronkelen, maar haar voeten blijven stevig op hun plaats terwijl ik de klem om haar linkertepel aandraai. Verstappen gaat niet zo gemakkelijk met het grove touw om haar enkels gedraaid. Als haar gezicht vertrekt van de pijn draai ik nog een kwart slag en beweeg het kettinkje tussen de klemmen langzaam over haar huid. Een rilling trekt door haar heen, ze duwt haar andere borst naar voren. Staat nu op haar tenen, gespannen als een boog, terwijl mijn lippen om haar tepel sluiten. Een zucht, tanden, een kreun. En dan is het over en voelt ze hoe het koude metaal zich om haar warme tepel klemt.

De zweep streelt haar rug. Nu nog. Niet lang daarna komt hij neer op haar billen. Ze draait weg, automatisme, en krijgt een paar seconden om te herstellen. Ze is er nog bij, gaat gehoorzaam weer staan. Billen, dijen, rug, borsten voorzichtig boven de klemmen. Onregelmatig, zacht nog. Haar lijf lijkt een gloed af te geven, haar schouders ontspannen ondanks de ongemakkelijke houding. Harder, en ze hijgt. Strokenzweep, uithalen op haar billen, schuin over haar rug. Ze hangt half aan haar armen, staat half op haar trillende benen. De huid begint te kleuren, licht en gelijkmatig. De warmte slaat van haar af terwijl ik op haar in sla. Ze is zo mooi, zo, en ik ben blij dat ik haar blinddoek af heb gedaan. De blik in haar ogen is er een van overgave en acceptatie.

Aan de kastdeur hangt de zweep, ondertussen vergeten. Mijn handen masseren haar billen, krabben over haar rug, en ze kromt zich, gromt. Zodra mijn hand over haar buik tussen haar dijen glijdt, drukt ze haar heupen tegen de warme hand aan. Ze heeft het verdiend, vind ik, en m’n vingers spelen met haar klit. Ze zucht, leunt tegen me aan. Ze heeft de kracht niet meer om zelf te staan, en ik trek haar nog iets dichter tegen me aan, haar gevoelige billen tegen mijn ruwe broek. Haar hoofd legt ze op mijn schouder, een heftige blos op haar wangen. Gespannen, op haar tenen om zoveel mogelijk van m’n vingers in haar te voelen. Tot ze het gevecht opgeeft en het orgasme haar laat overspoelen.

Ik maak het touw aan haar boeien los van de haak in de muur en ze valt bijna opzij, maar mijn armen zijn sterk en reflexen goed. Langzaam laat ik haar op de grond zakken. Ze kijkt omhoog, ver weg en heel dicht bij me.
“Op je knieën meisje. Toe, je mag het afmaken.”
Een vage glimlach speelt om haar mond. Ze doet haar ogen dicht. Haar lippen omsluiten me, roze en opgezwollen, mijn handen in haar haar. En ik weet dat ik dit niet lang meer vol zal houden.

Ik heb me heel lang alleen gevoeld. Nog, soms, als ik m’n buien heb. ’s Nachts, als ik bij Kadima en nedivah lig, voelt het eindelijk, eindelijk, goed.

samen

handen strelen, warm en zacht
lippen op de mijne
laat de dag verdwijnen
blijf eeuwig doorgaan, nacht

in het donker ben ik vrij
alledaagse zorgen
in het zwart verborgen
nachten zijn van mij

Heel lang geleden schreef ik een gedicht. Nouja, heel lang geleden… In normale tijd zal het nog geen half jaar zijn. Als ik afga op intuïtie, op wat ik de laatste maanden mee heb gemaakt, lijkt het een ander leven.

Ik was nét 18 geworden. Voelde me oud genoeg om contacten te maken, contacten met BDSM’ers. Ik was op zoek naar een gevoel, of sterker, een persoon die het gevoel bij mij omhoog kon halen. Ik was nieuwsgierig, zó nieuwsgierig. Wilde zo graag zo veel, en ook zo snel mogelijk. En ik was ook zo bang, voor wat er zou gebeuren als ik dat gevoel eindelijk vrij kon laten. Hopend dat degene die het gevoel omhoog kon halen, het ook onder controle kon houden. Iets wat mij al die jaren niet echt helemaal lukte, want op de meest onhandige momenten kwam het gevoel opborrelen.

Uiteindelijk schreef ik dus dit. En als ik nu terug kijk naar dit gedicht, en kijk naar hoe het nu gaat… besef ik dat ik bij Kadima en nedivah vreselijk veel van wat ik zocht gevonden heb.

hou me vast

hou me vast en breek me niet
zie in mij wat niemand ziet
stil klein meisje, sterke vrouw
zie wat ik verborgen houd

bind me, dwing me, maak me vrij
haal wat zo diep zit uit mij
op m’n knieën, ogen neer-
geslagen, wachtend, keer op keer

alles ik en alles wij
alles wat ik ben, ben Jij
in verwarring, op de tast
Meester, hou me vast