Ik lig overdwars op bed, met mijn hoofd op je borst. Ik kijk je aan en de tranen lopen over m’n wangen.

“Ik heb gewoon het idee dat iedere keer als ik iets vind dat werkt, je daarna op iets heel anders gaat reageren. Ik kan er geen touw aan vastknopen,” mompel je gefrustreerd.

“Ja, nee, dat is wel zo. Maar je kunt toch niet verwachten dat ik in al m’n buien, in alle situaties, op dezelfde aanpak reageer?”

“Nee, nee dat is ook wel zo.”

“Dus misschien is het meer iets van de juiste aanpak bij het juiste moment zoeken?”

“Misschien. Ik ben gewoon zo bang dat het aan mij ligt.”

“Dat is onzin.”

Verontwaardigd haal je je neus op. “En waarom is dat onzin dan, kleine kaia?”

“Omdat het nooit aan één iemand ligt. We zijn met z’n tweeën, dus dan ligt het aan ons allebei.”

“Misschien ligt het wel aan jou.”

Ik zucht. “Misschien wel ja.” Mijn grootste angst.

“Wat is dat nou weer voor onzin?”

“Heh?”

“Nou, we zijn toch met z’n tweeën?”

Je knipoogt. Eikel! Je hebt m’n handen al vast voor ik iets kan doen. Ik grom naar je en je lacht. Heerlijke lach! Ik lach ook, we liggen tegen elkaar aan en lachen samen.

“Hup, kaia, ga even koffie inschenken.”

“Pff, kan jij niet gaan?”

“Ik doe het volgende rondje. Hup hup, opschieten meisje!”

Mopperend sta ik op. Als ik je je mok aangeef, heb ik de melk en suiker al door de koffie geroerd. Als we er niet mee bezig zijn, gaat het zo vanzelfsprekend