In mij brand een vlam.

Hoe graag ik het ook niet wil voelen, en hoe vaak ik de vlam ook doof, iets in mijn binnenste blijft smeulen. Een tinteling, een warmte, een knagende belofte.

Een vonk, nieuw vuur.
De vlam hoort bij mij.

Het is koud, mijn handen trillen, maar mijn hart staat in brand. Het vuur is opgelaaid.
Jouw hand ligt over mijn mond. Mijn hoofd achterover, een hand in m’n haar.
Mijn knieën klappen dubbel. Ik kan niet rechtop blijven staan. Ik kan niet, ik wil niet, ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan.
Snel blaas ik de vlam uit.

Ik voel me een prooi. Je cirkelt om mijn vlam heen als een roofdier en port het vuur op. Als droge takke schiet mijn lijf in brand. Alles gaat snel en sneller en ongecontroleerd en ik wil dat het doorgaat maar ik moet het stoppen. Oh, hemel, ik weet niet hoe.

Hoe moet je je laten verslinden?
Hoe kun je je overgeven aan het vuur?
Hoe weet je wat er, achteraf, overblijft?
Hoe lang brand ik, voordat ik opgebrand ben?

In mij brand een vlam.
Een vlam die me langzaam verslindt.
Een vlam die ik niet kan doven.

Ik ben zo bang voor vuur.