Verdorie, ik ga m’n Droomwoordenboek uit het raam gooien!
Sinds een paar weken droom ik heftig - bijna iedere nacht onthou ik wel iets, bijna iedere nacht ben ik wel een keer doodsbang. En de dingen die ik droom, die zijn in dat boek nergens terug te vinden.

Na wat geklooi online, kom ik tot de conclusie dat mijn dromen a) helpen wonden uit het verleden te verwerken, b) aangeven dat de toevoer van energie zal stoppen, of c) veroorzaakt worden door seksuele frustratie (Freud, iemand?)
Volgens mij is het allemaal bullshit. Het is te letterlijk of niet letterlijk genoeg, onpersoonlijk en tja, misschien verwacht ik te veel van een online lijstje met betekenissen.

Zodra ik m’n ogen dicht doe, komt er een man op me af. Hij heeft een litteken op z’n wang. Hij steekt zijn hand naar me uit, maar ik kan me niet bewegen. Allebei z’n handen reiken naar me. Soms schrik ik op, soms blijft hij dichterbij komen, tot zijn gezicht boven het mijne zweeft. Hij vraagt wie hij is, maar ik weet het niet. Ik zie alleen het litteken. Hij schudt zijn hoofd en verdwijnt.

Ik zit in de tram. Zo’n oude rood-witte, met rode nep-plactic-leren stoelen. Iedereen die in Den Haag woont, of er regelmatig komt, weet welke ik bedoel. Ik zit op een stoel, alleen. Voor me zie ik m’n zusje met haar vriendje, en een hele zooi vriendinnen om haar heen. Schuin achter me zit een leraar van de middelbare school. Hij praat met een advocaat van het bedrijf waar ik ooit heb gewerkt. Een meisje doet iets, iedere droom iets anders - soms trekt ze aan m’n haar, soms bijt ze me. Heel kinderachtig. De leraar roept me, en langzaam loop ik door de rijdende tram. Hij vraagt of ik dat zomaar pik, dat iemand dat doet. Ik haal m’n schouders op. De advocaat staat op en lacht naar me. Dan loopt hij weg, naar m’n zusje en haar zwerm vriendinnen. De leraar klopt naast hem op het bankje. Ik blijf staan. Hij zegt dat ik beter voor mezelf moet zorgen en staat op. Voor hij uitstapt, slaat hij me. In de tram. Als ik omlaag kijk, zie ik pas dat ik een witte blouse en een kort, zwart rokje draag.

Ik ben in een huis, soms mijn huis, soms dat van m’n moeder. Alle elektrische apparaten doen vreemd. Telefoons gaan aan en uit, computers flikkeren. Aleron roept naar me dat de tv uit moet. M’n telefoon gaat af. Het is de moeder van m’n beste vriend. Ze roept dat de stroom uit gaat vallen, en dat ik maar beter snel naar buiten kan gaan. Op de achtergrond klinkt muziek, stemmen, een feestje. Ze hangt op, voor ik kan vragen hoe het met m’n vriend gaat. Overal komen nu vonken vanaf, licht knippert, en dan wordt alles zwart.

Die man met dat litteken kan ik echt niets van maken. Het tweede stuk… tja, ik ben nooit gepest, ik ben ook niet overmatig jaloers op m’n zusje hoewel zij vrij populair. Ik ben nooit geslagen door een leraar (zucht, heb het wel geprobeerd uit te lokken) en ik heb nooit, nooit, nooit een witte blouse met een zwart rokje naar school gedragen. Daarmee vallen eigenlijk alle logische verklaringen weg.
M’n beste vriend spreek ik regelmatig, maar niet vaak. Zijn ouders ken ik eigenlijk niet zo goed - in ieder geval niet zo goed dat ze me bellen! En als de stroom hier uitvalt, komen er nooit vonken van de elektrische apparaten…
Het vreemdste is wel dat deze stukken bijna overal in terugkomen, meestal in deze volgorde. Zijn er droomduiders onder de mensen die dit lezen? Help me!